تخطي إلى المحتوى الرئيسي

ديوان عطار ( فارسى ) — صفحة 538

مساهمون:

ص٥٣٨
در كوى خرابات و خرافات « 1 » فتادم * و آنگاه بشستم « 2 » بميى دامن تر من
پر كردم از « 3 » اندوه بيك كوزهء دُردى * هر لحظه كنارى زخم « 4 » خون جگر من
و امروز درين حادثه دانى بچه « 5 » مانم * در نزع فرومانده « 6 » چون شمع سحر « 7 » من
مردان چو نگين مانده در حلقهء معنى * وز حلقه بدر مانده چون حلقهء در « 8 » من
اى دوست بعطّار نظر كن كه ندارم * جز بىخبرى از ره تو هيچ خبر من « 9 »

674

بازآمده‌اى از آن جهانم من * پيداشده‌اى از آن « 10 » نهانم من
كار من و حال من چه مىپرسى « 11 » * كين مىدانم كه مىندانم من
هر چند كه در جهان نيم ليكن « 12 » سرگشته‌تر از همه جهانم من
در هر نفسى هزار عالم را * از پس « 13 » كنم و بيك مكانم من
هر دم « 14 » كه نهان طلب كنم خود را * چه سود كه آن زمان عيانم من
و آن دم كه عيان نشان خود خواهم « 15 » * آن لحظه بدانكه بىنشانم من
هامش
( 1 ) - سل و فر و نو : كوى خرابات خراب افتادم ( 2 ) - مه : نشستم بره بوك و مگر من ( 3 ) - مس : پر كرده‌ام اندوه . مج : يكى كوزه ( 4 ) - مه : بغم از خون جگر . فى : بغم خون جگر ( 5 ) - مج : بچه‌سانم . مه : حادثه دانى كه چه سازم . مس : دانى كه چه‌سانم ( 6 ) - مس : فرومانده و چون ( 7 ) - مه : شمع بسر من . فر : چو شمعى بسحر من ( 8 ) - سل و مه و نو : حلقه بدر من ( 9 ) - فى و نو و مم و مس : نيز اين غزل را دارد ( 10 ) - مج و فى : نهان نهانم ( 11 ) - مج : چه پرسى تو ( 12 ) - مه : سرگشتهء از ( 13 ) - مج : از پى كنم ( 14 ) - سل و فر و مه و فى : هرگه كه ( 15 ) - مه : خود جويم