اى بر شده بس « 1 » بلند آخر * به زين نگريد سوى بستان
گلگون جمال در « 2 » جهان تاز * وز عمر رونده « 3 » داد بستان
كين گلبن نوبهار عمرت « 4 » * در هم ريزد « 5 » بيك زمستان
مشغول مشو « 6 » به گل كه مارست « 7 » * پنهان ز تو خفته در گلستان « 8 »
زخمى زندت « 9 » به چشم زخمى * گورستانت كند ز بستان
تو گُلبن گلستان « 10 » حسنى * عطّار ترا هزار دستان « 11 »
645
اى گرفته حسن تو هر دو جهان * در جمالت خيره چشم عقل و جان
جان « 12 » تن جانست « 13 » و جان جان تويى * در جهان جانى و در « 14 » جانى جهان
هاىوهوى « 15 » عاشقانت هر سحر « 16 » * مىنگنجد « 17 » در زمين و آسمان
بوالعجب مرغيست جان عاشقت * كز دو كونش مىنبايد « 18 » آشيان
جملهء عالم همىبينم به تو * وز تو در عالم نمىبينم نشان
اى ز پيدايى و پنهانىّ تو * جان من « 19 » هم در يقين هم در گمان
تن همىداند كه هستى بر « 20 » كنار * جان همىداند كه هستى در « 21 » ميان
بس سخن گويى از آنى بس خموش * بس هويدايى از آنى بس نهان
كى تواند ديد نور آفتاب * چشم اعمى چون ندارد جاى آن
هامش
( 1 ) - فر : بر بلند . نو : بس بلندى
( 2 ) - فر و مس : بر جهان
( 3 ) - فى : عمر دونده
( 4 ) - فر : نوبهار حسنت
( 5 ) - مس : بر هم ريزد
( 6 ) - سل : به گل مشو
( 7 ) - مس :
كه خارست
( 8 ) - فر : اين بيت را ندارد
( 9 ) - فى : زخمت بزند
( 10 ) - سل : گلبن بوستان
( 11 ) - فى و نو و مم و مس : نيز اين غزل را دارد
( 12 ) - مج : جان من . فى :
جان و تن
( 13 ) - مج : جانست جان
( 14 ) - فر و فى : جان جهان
( 15 ) - مج و فر و فى و نو : هاىهوى
( 16 ) - سل و فر و مه و فى و نو و مس : عاشقان حضرتت
( 17 ) - فر و مه و فى : در نگنجد
( 18 ) - مج : مىببايد . فى : مىنتابد . نو و مس : مىنيابد
( 19 ) - فر :
جان و دل . مج و فى و مس : جان و تن
( 20 ) - فر : در كنار
( 21 ) - فى : بر ميان