نيكوست وصال يار با فال * زيرا كه درين چنين مقاميم
عطّار وجود خود برون نه * چون دانستى كه ناتماميم
632
بيار آن جام مى تا جان فشانيم * نثارى بر سر جانان فشانيم « 1 »
بيا جانا كه وقت آن در آمد * كه جان بر جام جانافشان فشانيم
چو بر جان آشكارا گشت جانان « 2 » * ز غيرت جان خود پنهان فشانيم
دمى كز « 3 » ما برآيد بىغم او * در آن ماتم بسى طوفان فشانيم
چو دريا در خروش آييم وانگه « 4 » * ز چشم خون « 5 » فشان باران فشانيم
و گر در ديده آيد غير او كس * نمك در ديدهء گريان فشانيم
همان بهتر كه « 6 » در عشقش چو عطّار * دُر از درياى بىپايان فشانيم « 7 »
633
ما گبر قديم نامسلمانيم * نامآور كفر و ننگ ايمانيم
گه محرم « 8 » كمزن خراباتيم * گه هم دم جاثليق رهبانيم
شيطان چو بما رسد كله بنهد * كز وسوسه اوستاد شيطانيم
زان مرد نهايم كز كسى ترسيم « 9 » * سر پاى برهنگان دو جهانيم « 10 »
درماندهايم « 11 » و راه بس دورست « 12 » * ما راه به كار خود نمىدانيم
ما چاره به كار « 13 » خويش چون سازيم * چو جمله به كار « 14 » خويش حيرانيم
هامش
( 1 ) - مه : اين غزل را ندارد . فر : رديف [ فشانم ] است
( 2 ) - فر : چو جانان آشكارا گشت بر جان
( 3 ) - فر : گر مىبرآيد
( 4 ) - فى : وانگاه فر : خروش آيم پس آنگه
( 5 ) - فر : درفشان
( 6 ) - فر : كه چون عطار امروز
( 7 ) - فى و نو و مس : نيز اين غزل را دارد
( 8 ) - فر : محرم و كم
( 9 ) - نو : كز كس انديشيم
( 10 ) - فر : سلطانيم
( 11 ) - سل و نو : درمانده شديم و
( 12 ) - فى : درمانده شديم و كار شد از دست
( 13 ) - سل و مه و فى و نو : ما چارهء كار . فر : ز كار خود نمىسازيم
( 14 ) - فر : ز كار