سر مويى « 1 » ز زلف خود « 2 » نموديم * جهان را در « 3 » بسى غوغا نهاديم
چو آدم را فرستاديم بيرون « 4 » * جمال خويش بر صحرا نهاديم
جمال ما ببين كين « 5 » راز پنهان * اگر چشمت بود پيدا نهاديم
و گر چشمت نباشد همچنان دان « 6 » * كه گوهر پيش نابينا نهاديم
كسى ننهاد و نتواند نهادن * طلسماتى كه هر دم ما نهاديم
مباش « 7 » احوال مسمّى جز يكى نيست * اگر « 8 » چه اين همه اسما نهاديم
يقين ميدان كه چندينى عجايب * براى « 9 » يكدل دانا « 10 » نهاديم
ز « 11 » چندينى عجايب حصّهء تو « 12 » * اگر دانا « 13 » نهاى سودا نهاديم
مشو مغرور چندين نقش زيراك « 14 » * بناى جمله بر دريا نهاديم
اگر موجى از آن « 15 » دريا برآيد * شود ناچيز هر چه اينجا « 16 » نهاديم
اگر اينجا « 17 » ز دريا بر كنارى * جهانى پُرغمت « 18 » آنجا نهاديم
و گر همرنگ دريا گردى امروز * ترا سلطانى فردا نهاديم « 19 »
دل عطّار را در عشق اين راه « 20 » * چو گويى بىسر و بىپا نهاديم « 21 »
616
تا ما ره عشق تو سپرديم * صد بار « 22 » به زندگى بمرديم « 23 »
ما را ز دو كون نيمجان بود * در عشق تو هم به تو سپرديم
هامش
( 1 ) - فى : سر رويى ز لطف خود
( 2 ) - فر : مويى ز قدرت وانموديم
( 3 ) - مه و فى :
بر بسى
( 4 ) - فر : فرستاديم آدم را به بيرون
( 5 ) - فر : زين راز
( 6 ) - فر و مه : آنچنان . مس : هم چنانست
( 7 ) - مج : مشو احول
( 8 ) - سل و فر : و گرچه
( 9 ) - مم : ز بهر يكدل
( 10 ) - مج و فى : دل بينا . سل و نو : دل يكتا
( 11 ) - مج :
نه چندينى
( 12 ) - مج : تست
( 13 ) - مج و سل و فر و نو : اگر يكتا
( 14 ) - فر و مه و فى : زيرا . سل : نقش زيبا . نو : زشت و زيبا
( 15 ) - مج و سل و فى : از اين
( 16 ) - مج و سل و فر و نو : آنجا
( 17 ) - فر : و گر زينجا . سل : در آنجا تو ز دريا
( 18 ) - مج : جهانى در غمت اينجا
( 19 ) - مج و سل : اين بيت را ندارد
( 20 ) - سل و فى و نو : اين راز
( 21 ) - فى و نو و مم و مس : نيز اين غزل را دارد
( 22 ) - فر و فى : صد راه
( 23 ) - سل : اين غزل را ندارد