نوميد مشو درين ره اى عطّار * هر چند كه نااميد « 1 » واگشتيم
613
ما ترك مقامات و كرامات گرفتيم * در دير مغان راه خرابات گرفتيم « 2 »
پى بر پى رندان خرابات نهادم * ترك سخن عادت و طامات گرفتيم
آن رفت كه خود را همه سالوس نموديم * اكنون كم سالوس و مراعات گرفتيم
در چهرهء آن ماه « 3 » چو شد ديدهء « 4 » ما باز * يا رب كه بيك دم چه مقامات گرفتيم
بس عقل كه شد مات بيك بازى عشقش * ور عقل درو مات نشد مات « 5 » گرفتيم
چون عقل شد از دست ز مستى « 6 » مى عشق « 7 » * با دلشدگان راه مناجات گرفتيم
چون شيوهء عطّار درين راه بديديم * آن « 8 » شيوه ز اسرار « 9 » و كرامات گرفتيم
614
ما بار « 10 » دگر گوشهء خمّار گرفتيم * داديم دل از دست و پى يار گرفتيم « 11 »
هامش
( 1 ) - فى و مس : ما گشتيم
( 2 ) - سل : اين غزل را ندارد
( 3 ) - مه : بر چهرهء آن يار .
فر : بر چهرهء آن ماه
( 4 ) - فر : چهرهء ما
( 5 ) - مه : درين مات . فر : وز عقل درين مات بشهمات گرفتيم
( 6 ) - مه : ز خوشى مى عشق
( 7 ) - مج : عشقش
( 8 ) - مه : اين
( 9 ) - فر : اسرار كرامات
( 10 ) - فى : ما پاك دگر
( 11 ) - سل : اين غزل را ندارد