ناپديدار شود در بر من هر دو جهان « 1 » * گر پديدار شود يكسرمو زانچه « 2 » منم
مشكل اينست « 3 » كه از خويشتنم نيست خبر * مگر اين « 4 » مشكل از آنست كه بىخويشتنم
قرب سى سال ز خود خاك « 5 » همىدادم باد * تا بجان راه برم راه ببردم « 6 » به تنم
اى گل باغ دلم پرده برانداز از روى * ورنه چون گل ز تو صدپاره كنم پيرهنم
چون تويى جمله چرا از تو خبر نيست مرا * كه بجان آمد ازين غصّه تن « 7 » ممتحنم
من ترا دارم و بس در دو جهان وين عجبست * كه ز تو « 8 » در دو جهان بوى ندارم چكنم
تو فكندى ز وطن دور « 9 » مرا دستم گير * كه چنين بىدل و بىصبر ز حبّالوطنم
تا كه هستم سخنم از تو و از شيوهء تست * چه غمم بودى اگر بشنويى يك « 10 » سخنم
گر چو شمعم بكشى زار همه روز رواست * ور « 11 » بسوزيم بشب عاشق آن سوختنم
هامش
( 1 ) - فر : هر دو جهان در بر من
( 2 ) - مج : آنچه منم . مس : زانكه منم
( 3 ) - مج و فر و مس : آنست
( 4 ) - مج : آن مشكل
( 5 ) - سل : ز خود پاك همىدادم جان . فر : خاك همىدارم باز
( 6 ) - فر و مس : راه نبردم
( 7 ) - سل : دل ممتحنم
( 8 ) - سل : كز تو اندر دو جهان
( 9 ) - فر : وطن هم تو مرا دستم گير
( 10 ) - فر : اگر نشنوى يكدم سخنم
( 11 ) - مج : گر بسوزيم