574
ازين « 1 » دريا كه غرق اوست جانم * برون جستم و ليكن در ميانم « 2 »
بسى رفتم درين دريا و گفتم « 3 » * گشاده شد به دريا ديدگانم
چو نيكو « 4 » بازجُستم سرّ دريا * سر مويى ز دريا مىندانم
كسى كو روى اين دريا بديدست * دهد خوش خوش نشانى هر زمانم
و ليكن آنكه در « 5 » درياست غرقه * ندانم « 6 » تا دهد هرگز نشانم
چو چشمم نيست دريا بين چه مقصود * اگر من غرق اين دريا بمانم
چو نابيناى مادرزاد ، كشتى « 7 » * درين دريا همه بر خشك رانم
چو در دريا جُنب مىبايدم مرد * چنين لب خشك و تردامن از آنم
كسى در آب حيوان تشنه ميرد * چه گويند « 8 » آخر آنكس را من آنم
دريغا كانچه مىجستم نديدم « 9 » * وزين « 10 » غم پردريغا ماند جانم
ندارم يكشبه حاصل و ليكن * بانواع سخن گوهر فشانم
مرا از عالمى علم شكر به « 11 » * كه باشد يك شكر اندر دهانم
دلم كلّى ز علم انكار بگرفت « 12 » * كنون من در پى كار عيانم « 13 »
اگر كارى « 14 » عيان من نگردد * چو مردارى شوم در خاكدانم
اگر عطّار را فانى بيابم « 15 » * ببحر دولتش باقى رسانم « 16 »
هامش
( 1 ) - فر : درين دريا
( 2 ) - مه : اين غزل را ندارد
( 3 ) - فر : دريا و ديدم
( 4 ) - سل :
چو نيكى بار
( 5 ) - فر : ولى آنكس كه در
( 6 ) - فر : نداند تا
( 7 ) - فر : گشتيم
( 8 ) - فر : چه گويى آخر
( 9 ) - نو : ندارم
( 10 ) - فر : از آن غم
( 11 ) - فر : مرا از عالم پرشكر علم . فى : از عالم علم شكر
( 12 ) - فى : كلى ز كار علم بگرفت
( 13 ) - مج و سل و نو : اين بيت و بيت بعد را ندارد
( 14 ) - فى : كار عيان
( 15 ) - فى و نو :
فانى ببينم
( 16 ) - فى و نو و مم : نيز اين غزل را دارد