گهى گويى مرا بستان « 1 » ورستى * ز صد خرمن يك ارزن مىندانم
چو من يكذرهام نه هست « 2 » و نه نيست * همه « 3 » خورشيد روشن مىندانم
فرورفتم در اين وادى كم « 4 » و كاست * تو مىدانى اگر من مىندانم
درين حيرت دل حيران خود را * طريقى به ز مردن « 5 » مىندانم
كه گيرد دامن عطّار ازين « 6 » پس * چو او « 7 » را هيچ دامن مىندانم « 8 »
569
از عشق در اندرون جانم * درديست « 9 » كه مرهمى ندانم « 10 »
بىروى كسى كه كس نديدست « 11 » * خونابه گرفت ديدگانم « 12 »
از بس كه نشان او بجستم * نه نام بماند و نه نشانم
گويند كه صبر كن و ليكن « 13 » * چون صبر نماند « 14 » چون توانم
جانا چو تو از جهان برونى * جان گير و برون بر از جهانم
زين مظلم « 15 » جاى خانهء ديو « 16 » * برسان ببقاى جاودانم
بىتو نفسى بهر دو عالم * زنده بنمانم ار بمانم
تا عشق تو در نوشت لوحم « 17 » * مانند قلم بسر دوانم
عطّار بصبر تن فروده * تا علم يقين « 18 » شود عيانم « 19 »
هامش
( 1 ) - فر و فى و مس : مرا بشناس و
( 2 ) - فر : نه نيست و نه هست . فى : گه هست و گه نيست
( 3 ) - مج : من اين خورشيد
( 4 ) - سل : وادى كمكاست
( 5 ) - فر : ز رفتن
( 6 ) - سل و فى : زين پس
( 7 ) - مج : چو حود را . فى : كه او را
( 8 ) - فى و مم و مس : نيز اين غزل را دارد
( 9 ) - مه : زخميست
( 10 ) - مج و سل : اين غزل را ندارد
( 11 ) - مه و مس : نديدش
( 12 ) - مه و مس : روى جانم
( 13 ) - فر و فى و مس : كن درين كار
( 14 ) - مه : صبرم نيست
( 15 ) - مه و فى : زين مظلمه جاى . مس : مظلمه جاى و خانه
( 16 ) - فى : خانه خود
( 17 ) - فى : روحم . مس : جانم
( 18 ) - فى : علم عيان
( 19 ) - فى و مس : نيز اين غزل را دارد