چو از هر دو جهان خود را نخواهم مسكنى هرگز * سزاى درد اين مسكين يكى مسكن نمىدانم
چو آن « 1 » گلشن كه مىجويم نخواهد يافت « 2 » هرگز كس * ره « 3 » عطّار را زين غم بجز گُلخن « 4 » نمىدانم « 5 »
566
زلف و رخت از شام و سحر بازندانم * خال و لبت از مُشك و شكر بازندانم « 6 »
از « 7 » فرقت رويت ز دل پرشرر خويش * آهى كه برآرم ز شرر بازندانم
روى تو كه هرگز ز خيالم نشود دور * از بس كه بگريم « 8 » به نظر « 9 » بازندانم
گويى « 10 » كه مرا با زندانى « 11 » چو ببينى * شايد چو « 12 » نمىبينمت ار بازندانم
اشكم كه همى از دم سردم چو جگر بست « 13 » * بر چهرهء زردم ز جگر بازندانم
با پشت دو تا از غم روى تو « 14 » چنانم * كز دست غمت پاى ز سر بازندانم
زانگاه كه عطار ترا تنگ شكر خواند * در وصف تو شعرم ز شكر بازندانم « 15 »
567
من اين « 16 » دانم كه مويى مىندانم * بجز مرگ آرزويى مىندانم « 17 »
مرا مبشول مويى زانكه در عشق * چنان غرقم كه مويى مىندانم
چنين رنگى كه بر من سايه افكند * ز دو كونش رُكويى مىندانم
چنانم در خم چوگان فكنده * كه پا و سر چو گويى مىندانم
هامش
( 1 ) - سل و نو : اين گلشن
( 2 ) - سل : يافت كس هرگز . مه : هرگز من . نو : نماند با كسى هرگز
( 3 ) - مه : رهى عطار
( 4 ) - سل و نو : به از گلخن
( 5 ) - فى و نو و مس : نيز اين غزل را دارد
( 6 ) - مه : اين غزل را ندارد
( 7 ) - مس : در فرقت
( 8 ) - مج :
از بس كه بگويم
( 9 ) - سل و مس : ز نظر
( 10 ) - فر و فى و مس : گفتى كه
( 11 ) - فر :
بدانى
( 12 ) - سل : شايد كه
( 13 ) - مج و سل : جگر گشت
( 14 ) - فر و فى و مس :
دور ز روى تو
( 15 ) - فى و مس : نيز اين غزل را دارد
( 16 ) - فر : آن دانم
( 17 ) - مج و سل و مه : اين غزل را ندارد . فر و فى و مم و مس : دارد