چوگان كنم « 1 » ز آه خود آخر سحرگهى * گردون چو گو به حجلهء طارم برآورم
عطّار را چگونه رسانم بكام دل * چون من دمى بكام دلم كم برآورم « 2 »
547
تير عشقت بر دل و جان مىخورم * زخم زير پرده پنهان مىخورم
چون غم تو كيمياى « 3 » شاديست * چون شكر زهر غمت زان مىخورم
چون ز درد « 4 » تست درمان دلم * دُردى دردت فراوان مىخورم
چند گويم كز « 5 » تو غم خوردم بسى * كين « 6 » زمان صد بار چندان مىخورم
در ميان « 7 » پيرهن مانند شمع * خون خود خندان « 8 » و گريان مىخورم
تا نداند سرّ من تردامنى * خون دل « 9 » سر در گريبان مىخورم
كى بود كاواز « 10 » بردارم تمام * كز كف خضر آب حيوان مىخورم
درنگر اى جان كه در جشن وفا « 11 » * جام جم از دست جانان مىخورم
خوش خوشم جان مىدهد تا لاجرم « 12 » * خوش خوشى « 13 » زنهار بر جان مىخورم
هر غمى كان هست بر عطّار سخت * بر اميد ذوق درمان « 14 » مىخورم « 15 »
548
روزى كه عتاب يار درگيرم * با هر مويش شمار در گيرم « 16 »
هامش
( 1 ) - فى : كنيم ز آه
( 2 ) - فى و مم و مس : نيز اين غزل را دارد
( 3 ) - فى : توتياى
( 4 ) - مه : چون بدست تست
( 5 ) - مج : از تو غم
( 6 ) - مج و فر و مه و نو : اين زمان
( 7 ) - فر : در درون
( 8 ) - سل و مه : گريان و خندان
( 9 ) - مه : خون خود
( 10 ) - سل :
بود كه بانگ بردارم
( 11 ) - سل : درنگر جانا كه در حبس وفا . نو : درنگر جانا . فر و مه و مس : در حسن وفا
( 12 ) - مج : تا خوش خوشى
( 13 ) - مج : لاجرم زنهار
( 14 ) - مه :
بر اميد وصلت آسان مىخورم
( 15 ) - فى و نو و مم و مس : اين غزل را دارد
( 16 ) - مج و سل و فر : اين غزل را ندارد