سيرم از خلقى كه خون يكدگر را تشنهاند « 1 » * گر برفعت خلق را گردان « 2 » گردون يافتم
تا كه ساقىّ جهان عطّار را يك « 3 » دُرد داد * صدهزاران دُرد با يك « 4 » درد مقرون يافتم « 5 »
498
دوش درون صومعه دير مُغانه يافتم * راهنماى دير را پير يگانه يافتم
چون « 6 » بر پير در شدم پير ز خويش رفته بود « 7 » * كز « 8 » مى عشق پير را مست شبانه يافتم
از طلبى كه داشتم چون بنشستم « 9 » اندكى * از كف پير ميكده « 10 » دُرد مُغانه يافتم
راست كه دُرد خورده شد موج بخاست از دلم * تا ز « 11 » دو چشم خون « 12 » فشان سيل روانه يافتم
گرچه امام دين بدم تا كه بدير در شدم * در بُن دير خويش را رند زمانه يافتم « 13 »
نعرهزنان برون شدم دلق و سجاده سوختم * طاعت و زاهدىّ خود « 14 » زير « 15 » ميانه يافتم
هامش
( 1 ) - فر : كه در خون يكدگر مىبستهاند
( 2 ) - فى : بر فرق گردون
( 3 ) - فر : زان درد
( 4 ) - فر : با اين درد
( 5 ) - فى و مم و مس : نيز اين غزل را دارد
( 6 ) - فر : از در پير .
فى : بر پير خود
( 7 ) - مج : ز خويش در ربود . فر : ز خود برفته بود
( 8 ) - سل و فى و نو و مج و مه : از مى
( 9 ) - فر : چون كه نشستم
( 10 ) - سل : مغكده . فر : بتكده
( 11 ) - فر : تا كه
( 12 ) - مه و فر : درفشان
( 13 ) - فر : اين بيت را ندارد
( 14 ) - مه :
زهد و نماز خويش را
( 15 ) - نو : زاهدى چو زين دير ميانه . فى : خود دير ميانه .
مس : دير و مغانه