بر تن عطّار هر مويى كه بود * در خروشى و فغانى داشتم
494
دوش چشم خود ز خون « 1 » درياى گوهر يافتم * منبع هر گوهرى درياى ديگر يافتم « 2 »
زين « 3 » چنين دريا كه گرد من درآمد از سرشك * گرد كشتىّ بقا گرداب منكر يافتم « 4 »
موج اين دريا چرا فوق الثّريا نگذرد « 5 » * خاصه از تحت الثرى قعرش فروتر يافتم
در چنين بحرى نيارم كرد عزم « 6 » آشنا * زانكه من اين بحر را نه پا و نه سر يافتم
يعلم اللّه گر بعمر خويش از بىقوّتى * هيچ عاشق را درين دريا شناگر يافتم
شرم دارم كز گريبان سر برآرم خشك مو « 7 » * چون ز بحر چشم خود را دامن تر يافتم
با چنين تردامنى بس ايمنم « 8 » از خشكسال * كز تر و وز خشك صد دريا ميسّر يافتم
هفت دريا را زكات از بحر چشم من گشاد * لاجرم هر هفت را هفتاد كشور يافتم
صد بيابان را كه خشكى از لب خشكم گرفت * سربهسر زين بحر پرخونم مصوّر يافتم
هامش
( 1 ) - مس : چشم خويش را درياى . فى : در چشم خويش چون درياى
( 2 ) - مج و سل و مه :
اين غزل را ندارد . فر و فى و مس : دارد
( 3 ) - فى : زان چنين
( 4 ) - فى : گرد من درياى خون گرداب ديگر يافتم
( 5 ) - فى : موج اين درياى كز فوق الثريا بگذرد
( 6 ) - فى :
قصد آشنا
( 7 ) - فى : خشك مغز . مس : خشكلب
( 8 ) - فى ايمن نيم