366
چو نقاب برگشائى مه آن « 1 » جهان برآيد * ز فروغ « 2 » نور رويت ز جهان فغان برآيد « 3 »
همه دورهاى عالم بگذشت و كس ندانست * كه رخ چو آفتابت ز چه آسمان « 4 » برآيد
ز دو لعل جانفزايت دو جهان پر از گهر شد « 5 » * چو تو گوهرى ندانم ز كدام كان برآيد
دل و جان عاشقانت ز غمت « 6 » به جوش آيد * چو ز سرّ سينه « 7 » نامت بسر زبان برآيد
ره عشق چون تويى را كه سزد « 8 » كسى كه بىخود * چو فروشود بكويت ز همه جهان برآيد
چه رهست اين كه « 9 » هركس « 10 » كه دمى به دو فروشد * نه ازو خبر بماند نه ازو نشان برآيد
همه عمر عاشق تو شب و روز آن نكوتر * كه ز كفر و دين بيفتد كه ز خانومان برآيد « 11 »
ز حجاب اگر برآيى برسند خلق « 12 » در تو * پس از آن دم انا الحق ز جهانيان برآيد
منم و غم تو دايم « 13 » كه كسى كه در غم تو * به تو در گريخت غمگين ز تو شادمان برآيد
هامش
( 1 ) - فر : مه آسمان
( 2 ) - فر : ز شعاع
( 3 ) - مه : اين غزل را ندارد
( 4 ) - مج :
ز كدام كان
( 5 ) - فر : پر از شكر
( 6 ) - سل : ز غمش
( 7 ) - فر : ز بند سينه
( 8 ) - فر : كه شود
( 9 ) - فر : آن كه
( 10 ) - مج : هرگز
( 11 ) - سل : اين بيت را ندارد
( 12 ) - فر : نرسند خلق
( 13 ) - فر : تو دانم