365
چو از جيبش مه تابان برآيد * خروش از گنبد « 1 » گردان برآيد
بسى گُل ديدهام اما ز رويش * بوقت شرم « 2 » صدچندان برآيد
اگر انديشهء يكروزهء او * بگويم با تو صد ديوان برآيد
به دو گفتم كه اى گلچهره « 3 » مگذار * كه از گلنار تو ريحان برآيد
مرا گفتا كه خوش باشد كه سبزه * ز گرد چشمهء « 4 » حيوان برآيد
خط سبزم بچستى سرخييى جست « 5 » * سزد گر از گُل خندان برآيد
خطم گر مىنخواهى نيز مگرى * كه بىشك سبزه از باران برآيد
جهانسوزا ز پرده گر برآيى « 6 » * دمار از خلق سرگردان برآيد « 7 »
فروشد روز من يك شب برم آى * كه تا كار من حيران برآيد
مرا با شير شد مهر تو در دل * عجب نبود اگر با جان برآيد
ز من جان خواستى و نيست دشوار « 8 » * بده يك بوسه تا آسان برآيد « 9 »
زهى زلفت گرفته گرد عالم * ز بيم زلف مه « 10 » پنهان برآيد « 11 »
چو زلف كافرت در كار آيد * بسا مؤمن كه از ايمان برآيد
دلم در چاه زندان فراقست « 12 » * ندانم تا كى از زندان برآيد
ز يك موى سر زلفت رسن ساز * كه تا زين چاه « 13 » بىپايان برآيد
اگر عطّار « 14 » بويى يابد از تو * دلش زين وادى هجران برآيد
هامش
( 1 ) - فر : خروش گنبد
( 2 ) - سل : بوقت صبح
( 3 ) - مج و فر : مهچهره
( 4 ) - مه و فر : بگرد چشمه
( 5 ) - مج و فر : خط سبزت نخستين سرخييى نيست . سل : خط سبزم نخستين
( 6 ) - مه : گر از پرده بتابى . فر : جهان سوزد گر از پرده برآيى
( 7 ) - مج : اين بيت را ندارد
( 8 ) - مه و فر : اينست دشوار
( 9 ) - سل : اين بيت را ندارد
( 10 ) - مج و فر : زلف تو
( 11 ) - سل : چو از زلفت مه تابان برآيد
( 12 ) - سل و فر : فراقت
( 13 ) - مه : مگر زين
( 14 ) - فر : و گر عطار