چو پروانه دلم در وصل خود سوز * كه اين دل دود هجران « 1 » برنتابد
دل عطّار بر بوى وصالت * ز هجرت « 2 » يك سخن زان برنتابد « 3 »
164
دل ز هواى تو يك زمان نشكيبد * دل چه بود عقل و « 4 » وهم جان نشكيبد « 5 »
هر كه دلى دارد و نشان تو يابد * از طلب چون تو دلستان نشكيبد
گرچه جهان را بسى كسست شكيبا * هيچ كسى از تو در جهان نشكيبد « 6 »
ذرّهء سوداى تو كه سود جهانست * سود دل آنست كز زيان نشكيبد
گرچه زبان را مجال « 7 » ياد تو نبود * يك نفس از ياد تو زبان نشكيبد
چون نشكيبد ز آب ماهى بىآب * ديده ز ماه تو همچنان « 8 » نشكيبد
مردم آبىّ چشم از آتش عشقت * بىرخت از آب يك « 9 » زمان نشكيبد
گرچه بنالم ولى نه آن ز تو نالم * ناله كنم زانكه ناتوان نشكيبد
چون نرسد دست من بجز بفغانى « 10 » * نيست عجب گر ز دل فغان نشكيبد
مىنشكيبد « 11 » دمى ز كوى تو عطّار * بلبل گويا ز بوستان نشكيبد
165
هر آن « 12 » دردى كه دلدارم فرستد * شفاى جان بيمارم « 13 » فرستد « 14 »
چو درمانست درد او دلم را * سزد گر درد بسيارم فرستد
اگر « 15 » بىاو دمى از دل برآرم * كه داند تا چه تيمارم فرستد
و گر در « 16 » عشق او از جان برآيم * هزاران جان به ايثارم فرستد « 17 »
هامش
( 1 ) - مج و سل : بوى هجران
( 2 ) - سل : ز عشقت . مه : ز هجران
( 3 ) - نو : نيز اين غزل را دارد
( 4 ) - مج : عقل هم كه
( 5 ) - سل و فر : اين غزل را ندارد
( 6 ) - اين بيت در مج : نيست
( 7 ) - مج : جهان را محل
( 8 ) - مه : يك زمان
( 9 ) - مه :
همچنان
( 10 ) - مج : كه فغانى
( 11 ) - مج : گر بشكيبد
( 12 ) - مج و فر : بهر دردى
( 13 ) - مج : جان غمخوارم
( 14 ) - سل : اين غزل را ندارد
( 15 ) - فر : و گر بى
( 16 ) - فر : از عشق
( 17 ) - مه : اين بيت را ندارد