قد كنت أزعم « 1 » انّى قد بلغت من الهوى * الى غاية « 2 » ما بعدها ليس « 1 / 2 » مذهب
فلمّا تفرّقنا تذكّرت ما مضى * و ايقنت « 4 » انّى انّما كنت العب .
عشق كمالى است كه از كمال حقّ است . چون « 5 » در عاشق پيوندد ، از صرف حدوثيّت بجلال « 6 » الهيّت ظاهر و باطنش ربّانى شود ، معدن اصل طلب كند ، و از حوادث دهور و صروف زمان و تأثير مكان متغيّر نشود . چون در عين كمال بود ، سواتر ربوبيّت برخيزد و عاشق ربّانى با معدن اصلى برد ، در ربط خاكى در اكناف كرم محفوظ باشد ، و ارواح قدسى در حظاير « 9 » قدس از تغيّر « 7 - 10 » عالم محجوب باشد « 10 » . جز نقل از مقام بمقام نباشد . هر كه بعشق حقّ زنده شد ، ذكر موت بر ايشان روا نباشد ، هر كه بعشق حقّ زنده شد « 11 » ، ذكر « 12 » موت بر وى راه نيابد . بيت « 1 / 12 » :
بتيغ عشق شو كشته كه تا عمر ابد يا بى * كه از شمشير بو يحيى « 1 / 14 » نشان ندهد كس از احيا « 14 » . « 13 - 14 »
هامش
( 1 ) قد كنت ازعمA: و ازعمG.
( 2 ) غايةA: مذهبG.
( 1 / 2 ) ليسG: لىhGA.
( 4 ) و ايقنتG: و ابقيتA.
( 5 ) چونG: چوA.
( 6 ) بجلالG: بجمالA.
( 7 - 10 ) و صروف . . . از تغيرG: و صرف صوارف اعصار دور گشته ، پرواز شهباز نفس مطمئنهاش به آواز طبل ارجعى الى ربك و حكم كلى الينا راجعون كه به دو رسد از ظاهر اينA.
( 9 ) حظاير :
حضايرG.
( 10 ) باشدA: نباشدG.
( 11 ) ذكر موت . . . زنده شدA: -G.
( 12 ) ذكرA:
دگرG.
( 1 / 12 ) بيتG: شعرA.
( 13 - 14 ) بيت از سنائى است . رك : ديوان سنائى مصحح مدرس رضوى . تهران 1320 ص 49 .
( 14 ) كس از احياA( ايضا ديوان سنائى ص 49 ) :
كسى احياG.
( 1 / 14 ) بو يحيى : كنيهء عزرائيل است .