الفصل الخامس عشر فى طريق العشق فى قلب العاشق
( 164 ) اعلم يا اخى - زادك اللّه معرفة العشق - كه بلبل عشق چون از شاخ گل صفت برخيزد ، و به دريچهء بام ازل برآيد « 4 » ، عصمتش جز در قفص جان مقدّس نباشد . گه در « 5 » صفت فعل برآيد ، گه در خالص صرف « 1 / 5 » درآيد . آنچه مصفّاست از « 6 » لباس حدثان ، بىحدثان در حدث « 1 / 6 » درآيد .
آنچه ممزوج بسرّ فعل باشد ، به لباس حدثان درآيد « 7 » .
( 165 ) مع الحديث ، چون انوار جمال از عين اللّه به آئينهء روى آدم داخل شد ، جان آدم در آئينهء آدم نگرد ، و صفات خاصّ در فعل خاصّ بيند . لا جرم سرّ استعداد يافته ، بصفاء نظر خاصّ در مشاهدهء آن شاهد مست و عاشق « 11 » شود . آن حديث كه جان جان انبياست ، و قوت جان اوليا « 1 / 11 » و غذاى جان ملك ، بسرّ جان عاشق مباشر شود ؛ حقيقت جان با عشق جانان « 12 - 13 » يكتا شود .
( 166 ) جان عشق « 14 » با جان جانان « 1 / 14 » از فرط « 2 / 14 » تجلّى و نعت ظهور « 3 / 14 » بسرّ « 4 / 14 » سرّ متّحد شود . جهان جان باشراق جان عشق از غير عشق مطهّر كند . اخلاق بشرى از بشر بملكى « 16 » مبدّل كند . از طبع خوى ، طبع « 1 / 16 » عشق يار « 2 / 16 » بستاند .
هامش
( 4 ) برآيدG: بيرون آيدA.
( 5 ) گه درG: گهگهA.
( 1 / 5 ) صرفG: سرA.
( 6 ) ازG: -A.
( 1 / 6 ) در حدثG: -A.
( 7 ) آنچه ممزوج . . . درآيدG: -A.
( 11 ) مست و عاشقG: مست عاشقA.
( 1 / 11 ) اولياG: اولياستA.
( 12 - 13 ) حقيقت جان با عشق جانانG: حقيقت جان با عاشق مباشر شود و جنانA.
( 14 ) عشقG: عاشقA.
( 1 / 14 ) جانانG: جانA.
( 2 / 14 ) فرطG:
شرطA.
( 3 / 14 ) و نعت ظهورG: و ظهور نعوتA.
( 4 / 14 ) بسرG: سرA.
( 16 ) بملكىG: بملكA.
( 1 / 16 ) از طبع خوى طبعA: + درG.
( 2 / 16 ) يارA: + عشق يارG.