جويبار انس عبادات لئالى ذكر « 1 » مىسفت « 1 / 1 » ، و هر ساعتى در هواى انس « 2 / 1 » با مرغان مقدّس در فضاى « 2 » روزگار راه « 1 / 2 » معرفت مىرفت « 2 / 2 » . گه از روى اشتياق دانههاى « 3 » اندوه مىچيد ؛ گه از چشم « 1 / 3 » عشق روى معشوق مىديد 173 ؛ گه با همدمان محبّت سرّ ازل مىگفت ؛ گه از صدفهاى علم غيب جواهر حكمت مىجست ؛ گه « 5 » در حلقهاى مرغان خاموش 174 مراقب قربت « 1 / 5 » مىبود ، و از آينهء لطف زنگار اندوه مىزدود ؛ گه « 6 » در چين زلف 175 يار مأواى « 1 / 6 » خود مىساخت ، و بر عرصهء كم زنان ارادت « 6 - 7 » مهرهاى مهر مىباخت .
( 127 ) اين چنين عندليبى خوشسراى با چندان « 8 » هزار نواى ، ناگهان در دام « 9 » داميار امتحان افتاد 176 ، و به اميد دانهء ديدار در خارستان « 1 / 9 » 177 گلستان رخسار « 2 / 9 » آن نگار « 10 » ماه روى ملازم بزم درد او ماند « 1 / 10 » . گه نگاركنان « 2 / 10 » اندوه از خانهء خيال معزول مىكند 178 ؛ گه نسرين حسن از باغ اشتياق آن « 11 » دلبر مىچيند .
در اين دام بسى كام ندارد ، و در اين كام بسى آرام « 12 » ندارد . گه از سر نايافت روى يار ،
« لَنْ تَرانِي »
« 13 » 179 مىگويد ؛ گه از روى اميد ديدار و « 1 / 13 » وصل حريف دلنواز از درج « 14 » اندوه ، آيت 180
« لا تَثْرِيبَ »
« 1 / 14 » يوسفى « 2 / 14 » مىخواند .
هامش
( 1 ) لالى ذكرG: لاليهاى ذكرA.
( 1 / 1 ) مىسفتG: مىكردA.
( 2 / 1 ) در هواى انسG: -A.
( 2 ) فضاىG: صفاءA.
( 1 / 2 ) راهG: -A.
( 2 / 2 ) مىرفتG: مىپريدA.
( 3 ) دانههاىG: دانهءA.
( 1 / 3 ) از چشمG: از روىA.
( 5 ) گهG: وA.
( 1 / 5 ) قربتG: قربA.
( 6 ) گهG: -A.
( 1 / 6 ) مأواىG: ماA.
( 6 - 7 ) خود . . . ارادتG: -A.
( 8 ) چندانG: چندA.
( 9 ) در دام داميار امتحانG: در دام امتحان يارA.
( 1 / 9 ) خارستانG: خارA.
( 2 / 9 ) رخسارG: رخA.
( 10 ) نگارG: -A.
( 1 / 10 ) ملازم بزم درد او ماندG: ملازم درد افتادA.
( 2 / 10 ) نگاركنانG: نه كاركنانA.
( 11 ) آنG: ازA.
( 12 ) آرامG: دامA.
( 13 ) سورهء 7 ( الاعراف ) آيهء 139 .
( 1 / 13 ) ديدار وG: -A.
( 14 ) درجG: دريچه ؟ ؟ ؟ ( ؟ )A.
( 1 / 14 ) سورهء 12 ( يوسف ) آيهء 92 .
( 2 / 14 ) يوسفىG: يوسفA.