عشق و حسن بيرونست . عشق و عاشق و معشوق گر « 1 » نه مائيم ، پس كيست ؟
هر چه نه اين دم است ، عالم دوئيست . اين نادره نگر كه من بر من بىمن عاشقم ، و من بىمن دايم « 3 » در آينهء وجود معشوق مىنگرم ، - تا من كدامم 95 ؟ رباعيّه :
در جستن جام جم جهان پيمودم * روزى ننشستم و شبى نغنودم
ز استاد چو وصف جام جم بشنودم * خود « 8 » جام جهاننماى جم من بودم .
الفصل الثّامن فى السّالكين الذين ليس فى بدايتهم العشق الانسانىّ فى العشق الالهىّ « 10 - 11 »
( 107 ) اعلم - وفّقك اللّه لسلوك طريق السّالكين - كه گهگه حقّ - سبحانه و تعالى - از عموم خلايق جمعى را « 13 » در ره عشق ازلى بىزحمت « 1 / 13 » مدارج عشق انسانى درآورد . بدايت ايشان مجاهدهء نفس باشد در عبوديّت « 14 » ، تا با عبادت حقّ انس گيرند ؛ دلشان « 15 » بذكر حقّ بياسايد ، الفتشان با خلوت بود ، زيرا كه مشهدشان مقامات زهد « 16 » بود ، پيشهشان ورع و تقوى بود ، تا نور ايمان بر دل « 17 » ايشان مستولى شود .
هامش
( 1 ) گرA: گوG.
( 3 ) دايمG: ندانمA.
( 8 ) خودG: آنA.
( 10 - 11 ) العشق الانسانى فى العشق الالهى : عشق الانسان فى عشق الالهىGA.
( 13 ) جمعى راG:A.
( 1 / 13 ) بىزحمتG: -A.
( 14 ) باشد در عبوديتG: در عبوديت باشدA.
( 15 ) دلشانG: دلA.
( 16 ) زهدG: ذكرA.
( 17 ) بر دلG: بدلA.