اهل ولايت را 91 ، كه عاقلان را فرمود « 1 »
« لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ ، ثُمَّ رَدَدْناهُ أَسْفَلَ سافِلِينَ ، إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ »
« 1 - 2 » ، يعنى اهل ولايت كه اجر ايشان حسن ازليست ، به طاعت بر مزيد باشد ؛ چنان كه اشارت فرمود « 4 » و گفت :
« فَلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ »
« 1 / 4 » اى حسنهم غير منقوص . و اين دو حال حقّ 92 - سبحانه و تعالى - در استوار كتاب پيدا كرد ، يعنى عموم اهل طبيعت صورت ايشان بنور طاعت حقّ مزيّن است 93 .
( 105 ) چون آيينهء طبيعت « 6 - 7 » از زنگار معصيت مصفّا شد « 7 » ، جمال حسن ازل بنعت تجلّى در آن آينه پيدا شود . پس آنگه صورت و معنى ايشان هر زمان بنور حقّ مصفّاتر ، زيرا كه ايشان پرندگان شمع قدماند ، نور از معدن حسن گيرند و جمال از جمال « 10 » حقّ پذيرند . مگر نشنيدهاى كه يوسف - عليه السّلام - هر روز « 11 » زيباتر « 1 / 11 » و نيكوتر بودى
« وَ أَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِنِّي »
« 2 / 11 » ، در شيخوخت نور حسن از روى « 12 » موسى - عليه السّلام - ساطعتر بود ، چنان كه ايشان را هر دو « 13 » پيوسته برقع بر روى « 1 / 13 » بودى ؛ و اگر نه چنان بودى ، امّت در عشق از عبوديّت بازماندندى 94 .
( 106 ) اينست قصّهء عشّاق ، اى شمع جان اهل اشواق ! تا بدانى كه آن نور در پيشانى ماست . به چشم حقيقت بنگر ، كه نيك پيداست ، -
« تَعْرِفُهُمْ بِسِيماهُمْ »
« 16 - 17 » - حسن بديع با عشق « 17 » من مقرونست ، كه حديث حدث از معدن
هامش
( 1 ) فرمودG: گفتA.
( 1 - 2 ) سورهء 95 ( التين ) آيات 4 - 6 .
( 4 ) فرمودG: كردA.
( 1 / 4 ) سورهء 95 ( التين ) آيهء 6 .
( 6 - 7 ) صورت . . . طبيعتG: -A.
( 7 ) شدG: شودA.
( 10 ) از جمالG: از جلالA.
( 11 ) روزG: روزىA.
( 1 / 11 ) زيباتر وG: -A.
( 2 / 11 ) سورهء 20 ( طه ) آيهء 39 .
( 12 ) نور حسن از روىG: -A.
( 13 ) هر دوG: -A.
( 1 / 13 ) بر روىG: به روىA.
( 16 - 17 ) سورهء 2 ( البقرة ) آيهء 274 .
( 17 ) با عشقG: -A.