حقّ در تنزيه جمله را گمراه كرد . اين چنين بينند نالندگان زخم
« لَنْ تَرانِي »
. « 2 »
( 549 ) از آن شاه ميدان معرفت چون گوى بر گنبد قبّهء
« دَنا »
« 4 » انداخت ، گفت « لو كان موسى بن عمران حيّا ما وسعه الا - اتّباعى . » اين ناقدان زركان ازل را در دار الضرب توحيد نقش اتّحاد خواندن مسلّمست ، هر دمى كه جلوهء عزّت الهى در مرآت ذو الجلالى ايشان متجلّى شوند . آنچه دانند « أنا الحقّ » باشد .
و آنچه گويند « سبحانى » شود ، اى عشق نكتهء « آدم و من دونه تحت لوائى » در سطر « أنا سيّد ولد آدم » نويسند آن عندليب ترنّم
« تَبارَكَ اللَّهُ » *
و آن غوّاص بحر تنزيه
« لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ » *
صلوات من الآزال الى الآباد بعدد ذرّات الكون على روحه فى جميع الأوان و الزمان .
173 فصل ( أيضا فى شطح أبى بكر الواسطى )
( 550 ) هم در باب خوف واسطى گويد كه « خوف حجابست ميان بنده و حقّ . و خوف نوميدى است و رجا طمع . اگر ازو بترسى ، او را بخيل دانستهاى . و اگر به دو اميد دارى ، او را متّهم دانستهاى . »
( 551 ) قال : خوف و رجا دو حالست از مقامات ، و مقام موضع
هامش
( 2 )لَنْ تَرانِي: سورهء 7 ( الاعراف ) آيهء 139
( 4 )دَنا: سورهء 53 ( النجم ) آيهء 8