بباليد و بياض گشت « 1 » ، از درودگان باشد « 2 » . آدمى « 3 » چون موى سپيد كرد « 4 » ، از مردگان باشد « 5 » . روز چون به نماز ديگر رسيد ، از رفتگان باشد . شب چون به آخر رسيد ، صبح برآيد و روز روشن شود « 6 » .
بيت
اى در كف « 7 » پيرى شده بيچاره و عاجز * آهنگ شدن « 8 » كن تو « 9 » كى عمرت بسر آمد
روزت به نماز دگر آمد « 10 » به همه حال * شب زود درآيد چو نماز دگر آمد « 11 »
پس گفت : يا مادر ملك تعالى « 12 » با تو چه كرد ؟ گفت : مرا در كنف رحمت خود « 13 » فرود آورد . گفت : دنيات « 14 » آرزو مىكند ؟ گفت : بلى . گفت : از بهر چه چيز « 15 » ؟ گفت از بهر آنك تا مدتى ديگر « 16 » رسولى « 17 » بخلق آيد ، او را محمد عربى گويند . ملك تعالى او را « 18 » و امّت او را « 19 » ماهى دهد « 20 » كى آن را ماه رمضان گويند ، و روزى دهد كى آن را جمعه « 21 » گويند ، و شبى دهد كى آن را شب برائت « 22 » گويند « 23 » ، و شبى ديگر كى آن را شب قدر گويند . من خواستمى در آن روزگار از جملهء زندگان « 24 » بودمى ، تا دريافتن « 25 » اين چهار « 26 » موسم شريك ايشان « 27 »
هامش
( 1 ) - « بباليد و بياض گشت » ندارد
( 2 ) - بود
( 3 ) - + را
( 4 ) - شود
( 5 ) - بود
( 6 ) - از « روز چون به نماز . . . » ندارد
( 7 ) - در متن : كنف
( 8 ) - + گير
( 9 ) - « كن تو » ندارد
( 10 ) - در متن : چون روز به نماز ديگر آيد
( 11 ) - در متن : آيد
( 12 ) - بگو تا حق تعالى
( 13 ) - ندارد
( 14 ) - به دنيات
( 15 ) - ندارد
( 16 ) - نزديك
( 17 ) - + به حق
( 18 ) - + امتى دهد كه ايشان را
( 19 ) - « و امت او را » ندارد
( 20 ) - عطا كند
( 21 ) - روز آدينه
( 22 ) - در متن : برات
( 23 ) - خوانند من به آرزو مىخواستم كه به حال زندگانى در سراى دنيا
( 24 ) - از « و شبى ديگر كى آن را . . . » ندارد
( 25 ) - دريافتمى
( 26 ) - آن سه
( 27 ) - امت محمد