باب دوم « 1 » در معرفت « 2 » نفس انسانى و كيفيت « 3 » حال و [ چگونگى سعادت و شقاوت او در معاد و آن هشت فصل است ] « 4 » :
فصل اول در احوال « 5 » وجود آدمى در اين عالم
( 20 ) چون در عالم تركيب كه عالم كون و فساد است مزاجى پيدا مىآيد « 6 » بفرمان خداى عزّ و جلّ « 7 » كه مستعدّ بود قبول صورت را از واهب الصّور از آن عالم ، اوّل قبول ضعيفتر بود و ملايم اين مزاج را تا معتدلتر « 8 » مىشود و شريفتر و قوىتر مىگردد چنان كه نخست صورت « 9 » آثار طبيعى و معادن « 10 » بود « 11 » ، پس از آن صورت نبات ، پس صورت حيوان « 12 » غير ناطق ، پس از آن « 13 » صورت « 14 » انسان « 15 » ، و او شريفترين موجودات « 16 » اين عالم است « 17 » و در آفرينش آخرين « 18 » همهء موجودات افتاده است . و چنان كه « 19 » عقل نخستين شريفترين موجودات آن عالم است ، نفس كه در وى عقل مستفاد حاصل شود « 20 » آخر موجودات اين عالم عنصرى است « 21 » « 22 » به حكم « 23 » آنكه آخر اين « 24 » عالم باوّل آن عالم پيوسته باشد . و اين معنى يكى « 25 » از حكمتهاى
هامش
( 1 ) باب دوم : فصل سيمTM( 2 ) معرفت : + قوتهاىTM( 3 ) كيفيت : -TMH( 4 ) چگونگى . . . فصل است : -TM( 5 ) احوال : -TMH( 6 ) مىآيد : آيدTS( 7 ) خداى عز و جل : حقTM( 8 ) معتدلتر : معتدلH( 9 ) صورت :H( 10 ) آثار طبيعى و معادن : جمادTS، جودM( 11 ) بود : -H( 12 ) صورت حيوان : حيوانH( 13 ) از آن : -T( 14 ) صورت : -H( 15 ) انسان : انسانىM( 16 ) موجودات : + استTM( 17 ) اين عالم است : اندر اين عالمTM( 18 ) آخرين : آخرH( 19 ) و چنان كه :
چنان كهTM( 20 ) حاصل شود : استH( 21 ) آخر موجودات اين عالم عنصرى است :
آخر موجودات است كه در عالم عنصرى استH( 22 ) عنصرى : عنصرM( 23 ) به حكم : بر حكمM( 24 ) آخر اين : آخرين اينTM( 25 ) يكى : + استM