[ با « 1 » خود بودم از آن نديدم خود را ] « 2 » * از خود بدر آمدم « 3 » بديدم خود را
( 53 ) و شنيدم كه شيخ « 4 » ابو الخير رضى اللّه عنه در واقعه ديد كه « برخيز و نزد « 5 » شيخ ابو الحسن خرّقانى شو و امانتى « 6 » كه به دو سپردهايم بستان » شيخ ابو سعيد برخاست و به خدمت ابو الحسن خرّقانى رفت . چون چشم ابو الحسن به روى « 7 » افتاد ، گفت « يا ابا « 8 » سعيد امانتى كه ترا بر من است آنست كه بدانى كه صوفى از گل نيست . » ابو سعيد « 9 » چون اين بشنيد « 10 » خدمت كرد و بازگشت ، و چندان جهد كرد كه آن صوفى را كه از گل نيست بديد . و همه روز مىگفت « 11 » « الصوفى مع اللّه بلا مكان » و آنچه « 12 » حسين حلّاج مىگويد نوّر اللّه قبره « 13 » :
هيكلى الجسم نورى الصميم * صمدى الذات « 14 » ديّان عليم
عاد بالروح « 15 » الى اربابها * بقى « 16 » الهيكل فى الترب رميم « 17 »
و آنچه با يزيد رضى اللّه عنه « 18 » مىگويد « 19 » : « طلبت ذاتى فى الكونين فما وجدتها » ، و آنچه « 20 » گفت : « انسلخت من جلدى فرأيت من أنا » هم « 21 » درين معنى است .
و سنائى گويد « 22 » رحمة اللّه عليه :
تو بگوهر و راى هر « 23 » دو جهانى * چكنم قدر خود نمىدانى
هامش
( 1 ) با : درS( 2 ) با خود . . . نديدم خود را : با خوذ بزدم زان بسزيدم خوذ راF( 3 ) بدر آمدم : چون برون شدمP( 4 ) شيخ : -F( 5 ) نزد : برF( 6 ) و امانتى : امانتىF( 7 ) به روى : + اوS( 8 ) يا ابا : باباS( 9 ) ابو سعيد : شيخ ابو سعيدS( 10 ) اين بشنيد : بشنيدF( 11 ) روز مىگفت : روزى گفتىS( 12 ) آنچه : + شيخS( 13 ) نور اللّه قبره : -S( 14 ) الذات : الروحF( 15 ) بالروح : بالارواحS( 16 ) بقى : ففىF( 17 ) الترب رميم : التراب الرميمF( 18 ) رضى اللّه عنه : قدس روحهS( 19 ) مىگويد : مىگفتS( 20 ) و آنچه : و ديگر آنچهS( 21 ) هم : و همS( 22 ) و سنائى گويد : كه چكنم سنائى خوش مىگويدS( 23 ) هر : -F