( 16 ) و از كلمهء كبرى كه آخر كبرياتست كلمات صغرى بى حدّ ظاهرند « 1 » كه در حصر و بيان نگنجد « 2 » چنان كه در كتاب ربّانى اشارت كرد :
« ما نَفِدَتْ
« 3 »
كَلِماتُ اللَّهِ »
« 4 » ، و گفت
« لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ كَلِماتُ رَبِّي »
« 5 » ، همه « 6 » از شعاع كلمهء كبرى كه بازپسين « 7 » طايفهء كبرياتست مخلوق شده است چنان كه در توراة « 8 » آمده است : « خلقت ارواح المشتاقين من نورى » و اين « 9 » نور روح القدس است . و آنچه از سليمان تميمى نقل كنند « 10 » كه يكى او را « 11 » گفت « يا ساحر ! قال لست بساحر انّما أنا كلمة من كلمات اللّه » هم « 12 » درين معنى است .
( 17 ) و حقّ را تعالى هم كلمات وسطىاند . امّا كلمات كبرى آنند كه « 13 » در كتاب الهى گفت
« فَالسَّابِقاتِ سَبْقاً فَالْمُدَبِّراتِ أَمْراً »
« 14 » .
« فَالسَّابِقاتِ سَبْقاً »
كلمات كبريست ،
« فَالْمُدَبِّراتِ أَمْراً »
ملائكهء محرّكات افلاكند كه كلمات وسطىاند .
« وَ إِنَّا لَنَحْنُ الصَّافُّونَ »
« 15 » اشارت بكلمات كبرى است ، « 16 »
« وَ إِنَّا لَنَحْنُ الْمُسَبِّحُونَ »
« 17 » اشارت بكلمات وسطى است « 18 » .
و از بهر اين « 19 » هر جاى « الصافون » مقدّم باشد « 20 » در قرآن مجيد « 21 » چنان كه در « 22 »
« وَ الصَّافَّاتِ صَفًّا فَالزَّاجِراتِ زَجْراً »
« 23 » و آن را عمقى عظيم « 24 » است كه
هامش
( 1 ) ظاهرند : ظاهر آيدC( 2 ) كه در حصر و بيان نگنجد : -T( 3 ) در كتاب ربانى اشارت كرد ما نفدت : -T( 4 ) سورهء 31 ( لقمان ) آيهء 26
( 5 ) سورهء 18 ( الكهف ) آيهء 109
( 6 ) همه : همT( 7 ) بازپسين : باز پسC( 8 ) توراة : توريةT( 9 ) اين : آنC( 10 ) كنند : مىكنندT( 11 ) يكى او را : او را يكىC( 12 ) هم : -T( 13 ) آنند كه : آنكهT( 14 ) سورهء 79 ( النازعات ) آيهء 4 - 5
( 15 ) سورهء 37 ( الصافات ) آيهء 164
( 16 ) اشارت بكلمات كبريست : -T( 17 ) سورهء 37 ( الصافات ) آيهء 166
( 18 ) بكلمات وسطى است : بكلمهء وسطىC( 19 ) اين : آنC( 20 ) مقدم باشد :
متقدماندC( 21 ) مجيد : -T( 22 ) چنان كه در : چنان كهC( 23 ) سورهء 37 ( الصافات ) آيهء 1 - 2
( 24 ) و آن را عمقى عظيم : عمقىT