( 19 ) چون از روح « 1 » قدسى شعاعى فرو افتاد « 2 » شعاع او آن كلمه است « 3 » كه او را كلمهء صغرى مىخوانند « 4 » . نبينى آنجا كه حقّ تعالى گفت « 5 »
« وَ جَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِينَ كَفَرُوا السُّفْلى وَ كَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيا . »
« 6 » كافران را نيز كلمه است الّا آنست كه كلمهء ايشان « 7 » صداآميز است زيرا كه ايشان را روان است « 8 » .
و از پر چپش كه قدرى ظلمت « 9 » با اوست سايهاى فرو افتاد ، عالم زور و غرور از آنست چنان كه پيغمبر گفت عليه السّلام كه « 10 » « انّ اللّه تعالى خلق الخلق فى ظلمة ثمّ رشّ عليهم من نوره » « 11 » . « خلق الخلق فى ظلمة » « 12 » اشارت [ به سياهى پر چپ است ، « ثمّ رشّ عليهم من نوره » اشارت ] « 13 » بشعاع پر راست است و در كلام « 14 » مجيد مىگويد :
« جَعَلَ الظُّلُماتِ وَ النُّورَ »
« 15 » .
اين ظلمتى كه او را ب « جعل » « 16 » نسبت كرده عالم غرور « 17 » تواند بود ، و اين نور كه از پس ظلمات « 18 » است شعاع پر « 19 » راست است ، زيرا كه هر شعاع كه در عالم غرور افتد پس از نور « 20 » او باشد هم بدان معنى كه « 21 » « ثمّ رشّ عليهم من نوره » ،
« إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ »
« 22 » . و اين نور « 23 » هم از آن شعاع است و
« مَثَلًا كَلِمَةً طَيِّبَةً »
« 24 » يعنى نورانيست كلمهء صغرى « 25 » . و اگر اين كلمهء صغرى بغايت
هامش
( 1 ) روح : اوجC( 2 ) فرو افتاد : فرا افتدC( 3 ) آن كلمه است : روان استC( 4 ) مىخوانند : خواندهاندC( 5 ) گفت : فرمودC( 6 ) سورهء 9 ( التوبة ) آيهء 40
( 7 ) كلمهء ايشان : آن كلمهC( 8 ) روان است : راينستT( 9 ) قدرى ظلمت با اوست :
قدرى ظلمت بازوستC، ظلمت قدرى بازوستT( 10 ) عليه السلام كه : عليه السلامT( 11 ) - 7 فيض القدير ، الجزء الثانى ، قاهره ، 1356 ، ص 230 ( در متن حديث بجاى ثم رش فالقى آمده است )
( 12 ) خلق الخلق فى ظلمة : -C( 13 ) به سياهى . . . نوره اشارت : -C( 14 ) كلام : قرآنC( 15 ) سورهء 6 ( الانعام ) آيهء 1
( 16 ) ب « بجعل » : بفعلC( 17 ) غرور :
روزC( 18 ) از پس ظلمات : بعد از ظلمتT( 19 ) شعاع پر : پرT( 20 ) از نور :
از بودهT( 21 ) بدان معنى كه : بران معنى است كهC( 22 ) سورهء 35 ( فاطر ) آيهء 11
( 23 ) و اين نور : اين كلمهC( 24 ) سورهء 14 ( ابراهيم ) آيهء 29
( 25 ) يعنى نورانيست كلمهء صغرى : هم كلمهء شريفهء است نورانى اعنىC