فصل دهم در نبوت « 1 » و معجزات و كرامات و منامات « 2 » و مثل آنها
( 86 ) بدان كه چون هر يكى از مردم بهمهء كارها و مهمّات خويش قيام نتواند « 3 » نمود و از معاملات و قصاص « 4 » و مناكحات « 5 » چاره نيست ، و بعضى مردم را از بعضى گزير « 6 » نيست ، پس از شرعى متبوع و قانونى مضبوط چاره نيست . پس شارعى ضروريست در هر وقتى و « 7 » قومى « 8 » كه فاضل النّفس باشد ، مطّلع بر حقائق ، مؤيّد از عالم نور و « 9 » جبروت . و او متخصّص باشد بافعالى كه مردم از آن عاجز باشند « 10 » ، و اگر نه سخن او نشنوند و او را معارضت و مزاحمت نمايند . و اين افعال دلالت كند بر صدق سخن او و بر آنكه فرستادهاى بر حقّ « 11 » است بخلق . و ايشان را بر مصالح وقت تحريض كند « 12 » و در عبادت حقّ ترغيب نمايد ، و عبادت را بر ايشان « 13 » حتم « 14 » كند تا فراموش نكنند و مستحكم شود .
( 87 ) و نبى را شرايط است : يكى آنكه مأمور باشد « 15 » از عالم اعلى باداى رسالت ، و اين يك شرط خاصّ است بانبيا . و باقى چون خرق عادات « 16 » و انذار از « 17 » مغيبات و اطلاع بر علوم بىاستاد « 18 » ، نيز « 19 » شايد كه اوليا را « 20 » و بزرگان حقيقت را باشد و لازم « 21 » نيست كه هر يك « 22 » از انبيا در
هامش
( 1 ) نبوت و : -H، نبوتS( 2 ) منامات : مقاماتF( 3 ) نتواند : نتوانندSH( 4 ) قصاص و : -F( 5 ) مناكحات : مناكحتF( 6 ) گزير : گريزF( 7 ) وقتى و :
وF , - S( 8 ) و قومى : -H( 9 ) نور و : نورF( 10 ) باشند : آيندSH( 11 ) بر حق : حقSH( 12 ) كند : -F( 13 ) بر ايشان : بديشانH( 14 ) حتم : ختمH( 15 ) باشد : باشندSH( 16 ) عادات : عادتSH( 17 ) از : -F( 18 ) استاد : استادىSH( 19 ) نيز : همSH( 20 ) اوليا را : -SH( 21 ) و لازم : و نيز لازمSH( 22 ) يك : يكىF