الباب العاشر فى سبب تصنيف الكتاب و بيان كتابة هذا الكتاب رعاية لذوى الالباب در عذر گويد
بنده در پيش شاه دينپرور * عقل در جل كشيد و جان بر سر « 1 »
پيش شه نامد اين جهان خورده « 2 » * چون نسيم بهار بىخرده « 3 »
بنده چون ملك و عدل شاه بديد * خردى داشت پيش شاه كشيد
پيش شه « 4 » نامده است عقل رهى * چون نسيم بهار دست تهى
روى زرد و دلى سپيد چو شمع * از پى نور و سرخروئى جمع
برده از دين نه از سر مردى « 5 » * چون صبا از چمن « 6 » ره آوردى
اى چو خورشيد آسمان جمال « 7 » * وى چو ماه چهارده بكمال « 8 »
كمر از بهر تو همىبندم * كز پى سوختن همىخندم
چون تو گيرى « 9 » بدستم اى دلجوى * هم تو بويم « 10 » بسان دستنبوى « 11 »
عقل را در شرابخانهء جان * در ره حكمت و بيان « 12 » و بنان
نيست از عشق « 13 » كس چو من مستت « 14 » * گو برون آر ار چو من هستت « 15 »
بندهء بىطمع منم دانى * پس چرا از برم همىرانى
فلكم پير صادقان داند « 16 » * خردم پيك عاشقان خواند
شفاى « 17 » درد عاشقان شعرم * نه چنين خوارمايه دان « 18 » سعرم
هامش
( 1 ) - س : بر سر ، م : در سر
( 2 ) - ذ : جهان مرده ، ل : آفرين جهان مرده ، ض : جهان خرده
( 3 ) - س : بىخرده ، م : بىخورده
( 4 ) - ل : پيش ما
( 5 ) - ل : از سر دردى ، چ : از ره مردى
( 6 ) - م : در چمن
( 7 ) - س : بكمال ، ض : جلال
( 8 ) - س : بجمال
( 9 ) - ل : آيى
( 10 ) - ل : تو بويم ، م : تو بندم
( 11 ) - س : دستنبوى ، م : دستانبوى
( 12 ) - ط : حكمت بيان
( 13 ) - س : از مهر
( 14 ) - م : مستش ، س : مستت
( 15 ) - س : شو ببين ياد كن چو من هستت ، ب : نيك بنگر كه تا چو من هستش ، ل : ار كسى هستش ، م : ار چو من هستش
( 16 ) - س : داند ، م : خواند ، ب : مير صادقان داند
( 17 ) - خ : شفى
( 18 ) - ى : نه چنين خوارمايه دان ، م : زان چنين خوارمايه بى