شير اگر با شب تو « 1 » روز كند * كام « 2 » چون شير عود سوز كند
اى هنرمند شاه دينگستر * وى حقيقت نيوش دينپرور « 3 »
طمع آن را كه چاكرت گردد * هر زمان آسمان « 4 » سرت گردد
اى فرود آمده چو قطر از ميغ « 5 » * ملك بگرفته شمسوار بتيغ « 6 »
بر جهانى شده به يكدم شاه « 7 » * خهخه اى شه « 8 » عليك عين اللّه
باره « 9 » چون شمس « 10 » بر فلك راند « 11 » * تا نزد تيغ ملك نستاند « 12 »
تو چو « 13 » شمس و قمر گرفتى ملك * زان بتيغ و سفر « 14 » گرفتى ملك
اين چو تا زنده « 15 » و آن ربايندهست * لا جرم ملك هر دو « 16 » پايندهست
بس كسا كو چو ماه « 17 » برگردد * سر آن كژدما كه « 18 » سر گردد
شمس از اول « 19 » كه ملك « 20 » جوى شود * در و ديوار « 21 » زردروى شود
ماه از آن جاه خويش « 22 » بفزايد * خدمتت را مگر به كار آيد « 23 »
باد كين تو خاك محنت بيخت * زخم تيغ تو آب آتش ريخت
خصم تو جنگ جست و بخت ظفر « 24 » * او دگر خواسته خداى « 25 » دگر
تيره شد جان به تير تو ز هوا « 26 » * گنگ شد كه ز گرز « 27 » تو به صدا « 28 »
هامش
( 1 ) - س : با خوى تو
( 2 ) - ذ : طبع
( 3 ) - ل : وين حقيقت نيوش حقپرور
( 4 ) - ذ : آسمان هر زمان
( 5 ) - س : چو قطران ميغ ، م : چو قطره ز ميغ ، چ : چو قطر از ميغ
( 6 ) - ل : ز تيغ
( 7 ) - س : شه
( 8 ) - چ : اى شه ، م : اى جان
( 9 ) - س : باره ، م : باده
( 10 ) - ب : شمس چون باره
( 11 ) - م : رانده
( 12 ) - س ، نور نفشاند ، ب : نستاند ، م : نستانده
( 13 ) - ب : تا چو
( 14 ) - ذ : و سپر ، ر : و سفر ، پ : بتيغ سفر
( 15 ) - ل : اين ستاننده
( 16 ) - ل : ملك تو زين دو روى ، چ : لا جرم هر دو ملك ، خ : ملك زين دو
( 17 ) - ر : بس كسا كو چو مار ، ل : بس كه كو چو مار
( 18 ) - س : سر آن كرده تا كى ، ل : سر آن كژدمان كه ، ر : سر آن كژدمى كه ، چ : سر آن كژدماك ، ى : سر آن كژ و مار
( 19 ) - س ، شمس اول
( 20 ) - ذ : مهرجوى
( 21 ) - ى : در دو ديوار
( 22 ) - ى : از آن خويش را
( 23 ) - ر : تا مگر خدمت ترا شايد
( 24 ) - س : بخت ظفر ، د : خصم ظفر ، خ : جسته بخت ظفر ، م : چرخ ظفر
( 25 ) - س : خواست و خداى ، م : خواسته خداى ، ر : خواست كردگار
( 26 ) - س : تيره شد جان به تير تو ز هوا ، م : نيزه شد جان ز تير تو به هوا ، كم : تير برشد به تير تو ز هوا
( 27 ) - ب : كوه كر شد به گرز تو
( 28 ) - س : به گرز تو ز صدا