سرشان از براى دار « 1 » بلند * نردبان پايهء حصار بلند
همه با عندليب دل خويشند * همه سيمرغ خانهء خويشند
همه را در جهان نه روح و نه جسم « 2 » * درگرفته چو كودكان از بسم « 3 »
اسم خوانده بفعل آمده باز * همه خاموش و صيد جوى چو باز « 4 »
زهره از بهر قوّت حالت « 5 » * كرده پرزهر و گفته ما را لت « 6 »
زهر قهر از ميان جان دارند * شكّر شكر بر زبان دارند
گرد كوى ملامتى « 7 » روبند * حلقهء « 8 » جان دولتى « 9 » كوبند
از پى ضيف « 10 » آسمان جلال « 11 » * همه شب رو بسان طيف « 12 » خيال
عاشق مرگ هريك از پى برگ * خويشتن را كشيده « 13 » زيشان مرگ
در صفت اهل تصوف
هر گدائى كه بينى از كمكم * پادشاهيست با خيول و علم « 14 »
همه دردىكشان ولى بىظرف « 15 » * همه مقرى ولى نه صوت و نه حرف
چون سر عشق آن جهان دارند * همچو شمعند سر ز جان دارند
زانكه تاشان « 16 » اميد نبود و بيم « 17 » * جانشان تن خورد چو شمع مقيم
پيش امرش چو كلك برجسته * سر قدم كرده و ميان بسته « 18 »
هامش
( 1 ) - س : دار ، م : زار
( 2 ) - س : در جهان روح نه جسم ، ل : ندوخته جسم
( 3 ) - ب : پى اسم ، ذ : از اسم ، ل : دل گرفته چو كودكان از اسم
( 4 ) - م : همه خاموش صيد جوى چون باز
( 5 ) - ل - زهر از بهر قوت جانت
( 6 ) - ل : كرده ار ساز و گفت نازانت ، ى : گفته ما زالت
( 7 ) - س : سلامتى ، م : ملامتى ، ى : گرد كوئى ملامت
( 8 ) - ل : حقهء
( 9 ) - ب : خان دولتى ، و : خان كودكى
( 10 ) - س : طرف ، ك : طيف ، صيف
( 11 ) - س : كمال ، چ : جمال
( 12 ) - س : همه شب رايشان و ضيف ، پ : ره بسان طيف ، ل : رويشان لطيف ، چ : رويشان و ضيف
( 13 ) - س : گرفته
( 14 ) - ذ : بىخيول علم ، چ : با خيول و حشم ، م : با خيول علم
( 15 ) - م : بىظرف ، ب : غرف ، چ : بىعرف
( 16 ) - چ : زانكهشان تا
( 17 ) - پ : باشد و بيم
( 18 ) - ل : كرده بر ميان بسته - سه بيت آخر صفحه در بيش صفحهء 163 آمده و در اينجا مكرر است