هم سلامت بود مرا ز شرش * هم به خود نبود از بطر نظرش
اندر موعظت و نصيحت گويد
صحبت زيركان چو بوى از گل * عظت « 1 » ناصحان چو طعم از مل
بىغرض پند همچو قند بود * با غرض پند پايبند بود
در مشام خرد چه زشت « 2 » آيد * هر نسيمى كه نز بهشت « 3 » آيد
بهر اندام دادن اوباش * دل چو سندان زبان چو سوهان « 4 » باش
بشناسى ز راه ديدهء روح * فاتحهء دين چو روى داد فتوح
وسعت آنجا كه راه يزدانست « 5 » * تنگى اينجا « 6 » كه بند انسانست « 7 »
انّ فى ديننا بخوان و بمان « 8 » * فى كبد را بر آن و تيز بران « 9 »
راه يزدان ره فراخ آمد * گلشن و بوستان « 10 » و كاخ آمد
هر مشامى كزين « 11 » نسيم بهشت * نتواند شنيد باشد زشت
اندر صفت بيابان گويد
تنگى راه را صفت بشنو * در رهى « 12 » نازموده خيره مرو
ره چو سوفار و خار چون پيكان * مار رنگين در و چو تو ز كمان
تيز و گريان كنندت « 13 » از گرما * امّ غيلان او چو ابن ذكا
خاره « 14 » در تف او چو خارهء سبك « 15 » * شوره بر سنگ او چو شاره تنك « 16 »
مرده خاكش ز هجر بىآبى « 17 » * كفنش كرده شوره « 18 » سيمابى
مهمهش با مهابت ارقم * چون دم ابيض و دل بلعم
هامش
( 1 ) - پ : عترت
( 2 ) - ب : نه زشت آيد
( 3 ) - ب : از بهشت ، ذ : بر بهشت
( 4 ) - ك : دل چو سوهان زبان چو سندان ، ل : زبان سوسن
( 5 ) - م : يزدانيست
( 6 ) - ل : ضيعت آنجا
( 7 ) - ب : انسانيست
( 8 ) - بدان
( 9 ) - ل : بدان و تيز بران
( 10 ) - چ : گلبن و گلستان
( 11 ) - چ : چنين
( 12 ) - ب : در ره
( 13 ) - خ : بريانكننده ، ل : كنند
( 14 ) - چ : چاره
( 15 ) - م : چو خارهء سنگ ، چ : چو خار سبك
( 16 ) - س : شورهء ريگ او چو شارهء تنگ ، چ : شوره بر سنگ او چو شار تنك
( 17 ) - س : ز بهر بىآبى
( 18 ) - ب : كفنش شوره كرده ، چ : لهبش كرده شوره