مر ترا علم تو « 1 » دليل بسست * علوى را پدر خليل بسست
من كه باشم « 2 » مخنث دو جهان * كز بد من شود جهان « 3 » ويران
هرچه خواهيد با تنم بكنيد * گو بگيريد و گردنم بزنيد
نيك و بد هست پيش من يكسان « 4 » * نام نيكو گزيدهام « 5 » ز جهان
سر فدى كردهام پى دين را « 6 » * چكنم جان و عار سجين را « 7 »
كشته بهتر مرا بنام نكو * كه بوم زنده با هزار آهو « 8 »
جان بداد و يكى سجود نكرد * بر در عار و شك « 9 » قعود نكرد
اى به مردى تو در زمانه مثل * حيز « 10 » مردى چنين نمود عمل
تو كه مردى « 11 » چنين عمل بنماى * ورنه بيهوده اين فقع مگشاى « 12 »
هرچه جز راه حق مجازى دان * هرچه جز كار اوست « 13 » بازى دان
هرچه جسمت بروح بنمايد * چون تو خردى « 14 » ترا بزرگ آيد
عقل و جان پردهدار فرمانند * چاكرانش نبات و حيوانند
آنچه عقد نبات و حيوانست « 15 » * اندر اقطاع آسيابانست « 16 »
عالم طبع و وهم و حس و خيال * همه بازيچهاند و ما اطفال
غازيان طفل خويش را پيوست * تيغ چوبين از آن دهند « 17 » بدست
تا چو آن « 18 » طفل مرد كار شود * تيغ چوبينش ذو الفقار « 19 » شود
مادران پيش خويش از آن بمجاز * دختران را كنند لعبت باز
هامش
( 1 ) - چ : علم او
( 2 ) - ب : من نباشم
( 3 ) - ب : جهان شود
( 4 ) - ب : مر مرا يكسان
( 5 ) - ر : گزين كنم
( 6 ) - ب : ره دين را
( 7 ) - ل : عار و جاى ، ذ : كى برم عار جاى تحسين را ، ب : كى برم عار جاى سجين را ، چ : كبرم و عار و جان و سجين را
( 8 ) - ك : كه بود زنده هركه از آهو
( 9 ) - ب : بر در عار و ذل
( 10 ) - ك : خير
( 11 ) - ب : تو به مردى
( 12 ) - ذ : زين فقع مگشاى ، ل : بيهوده فقع در مگشا
( 13 ) - چ : ياد اوست
( 14 ) - خ : خوردى
( 15 ) - چ : آنچه عقل نبات و حيوانى است ، م : آنكه عقد . . .
( 16 ) - چ : آسيابانى است
( 17 ) - م : نهند ، س : دهند
( 18 ) - م : س ، تا چو اين ، ب : تا چو آن
( 19 ) - ذ : مرد كار