مرد جولاهه « 1 » چون سوار شود * بكم از ساعتى فكار شود
مرد نادان چو قصد دانا كرد * از تن خويشتن برآرد گرد
هركه او از دليل ماند باز * مانده بيچاره در چه صد ياز
بىشكى آن كسى كه بدكارست * بجهنم درون سزاوارست
دستگير خلايقى يا رب * بنده را روز ده ز ظلمت شب « 2 »
من نكو گويم از كمال يقين * در حق جملهء ائمهء دين
ورچه خشكم ببين « 3 » بحس بصر * از ثناى « 4 » همه زبانم تر
گر همه خلق دشمنم دارند * دوستى را نبهره پندارند
من ز نقد خليفتى در حال * بدهم جمله را جواب سؤال
گر مرا عمر سام و نوح « 5 » بود * ور بقايم چو نفس و روح « 6 » بود
از بناى ثناى ايشانست * كه بنانم چو شمع رخشانست
من اگر جمع اگر پريشانم « 7 » * هرچه هستم از آن ايشانم « 8 »
شهرهام چون بنام ايشانم « 9 » * خواجهام چون غلام ايشانم
من به منزل درم چه ره جويم * نيستم من جنب « 10 » چه سر شويم
تو شده حيض و من به گرمابه « 11 » * ماهى او من طپيده بر تابه
فصل فى الزهد و الحكمة و الموعظة و النصيحة
عزمت « 12 » از حضرت نبى و عليست « 13 » * در لحاف خلاف خفتن چيست
كودكان راست فرش و بستر خواب « 14 » * مرد را ذو الفقار همچون آب
وقت نامد كه از ره آزرم * دارد از مهل « 15 » دوست جهل تو شرم
هامش
( 1 ) - ب : جولاه
( 2 ) - چ : نه ظلمت شب
( 3 ) - پ : بتن
( 4 ) - پ : از ثنايم ، ى : از ثنايى
( 5 ) - ذ : سال نوح
( 6 ) - ب : ور بقاى تنم چو روح ، پ : تنم چو روح
( 7 ) - ذ : يا پريشانم ، س : تو اگر جمع يا پريشانى
( 8 ) - س : هرچه هستى بنام ايشانى
( 9 ) - ك : به بام ايشانم ، پ : جان بنام ايشانم
( 10 ) - س : تو شدى حيض من
( 11 ) - چ : حايض او من شده به گرمابه
( 12 ) - چ : عصمت
( 13 ) - س : نبى و نبيست ، چ : و وليست
( 14 ) - خ : فرش بستر خواب
( 15 ) - چ : عقل