صورتى « 1 » همچو سرو غاتفرى * نظم او چون بنفشهء طبرى
نصب و رفعش چو عرش و چون كرسى * گر تو از مرشد خرد « 2 » پرسى
جرّ و جزم وى از طريق « 3 » قدم * لوح محفوظ و سر سير « 4 » قلم
حرفها بال « 5 » روح و پردهء نور * نقطها خال مشك بر رخ حور « 6 »
اين چنين درنگر به صورت او * چون بخوانى تو سرّ « 7 » سورت او
تا الف را درون راى آرد * با و تا را « 8 » به زير پاى آرد
تا فروشد بجاى « 9 » جان و خرد * صورت خوب را به شدهء « 10 » بد
زانكه در كوى عشق وحدت و هنگ * بيش از اين قيمتى نيارد رنگ « 11 »
بوتهء شهوت امتحانش كند * پس از آن همچو زرّ كانش « 12 » كند
پس دگرباره بوتهاى سازد * تا درو غش و خشم « 13 » بگدازد
پس چو نرمش كند فروسايد * تا به دو تاج را « 14 » بيارايد
هرك را ملك عقل « 15 » و دين باشد * افسر و تاج او « 16 » چنين باشد
سخنى كز تو گشت آلوده * گرچه نيكوست هست بيهوده
باد اگرچه خوش آمد و « 17 » دلكش * بر حدث « 18 » بگذرد نماند « 19 » خوش
ذكر سماع قرآن
مر جنب را « 20 » بامر يزدانش * پس نه مهجور « 21 » كرد قرآنش
پس زانوى حيرتش بنشاند * لا يمسّه چو بر دو دستش خواند
هامش
( 1 ) - م : سورتى
( 2 ) - چ : از مرشدى خبر
( 3 ) - م : جزم وى از پى طريق
( 4 ) - ب : سيرسن
( 5 ) - م : پاك
( 6 ) - ل : بر لب حور
( 7 ) - ك ، ز سر ، چ : تا بدانى تو سر
( 8 ) - ك : بى و تى را
( 9 ) - ك : براى
( 10 ) - س : به هژده . ل : خوب او به هژده ، چ : يوسف خوب را به هرزهء
( 11 ) - ك : ندارد رنگ
( 12 ) - م : زر و كانش
( 13 ) - م : تا دروغش چو خشم ، چ : تا در و غل و غش
( 14 ) - پ : تاج او
( 15 ) - پ : هر ملك را كه عدل ، س : هر كرا ملك عدل
( 16 ) - م : افسر شاه او
( 17 ) - پ : آيد و
( 18 ) - س : كز حدت
( 19 ) - پ : نباشد ، ل : نمايد
( 20 ) - ل : مر خبث را
( 21 ) - پ : مجهور