جاه * و كلاه و رعونت نفس اندر مانده بود در آمدى و كفتى يا با فلان مىببايد مرد وى را از ان سخن رنجى بدل آمدى كى اين مرد كداى هر زمان مرا اين سخن مىكويد روزى كفت من فردا ابتدا كنم ديكر روز آن پير اندر آمد امام كفت يا با فلان مىببايد مرد وى سجّاده * بازافكند و سر بازنهاد و كفت مردم اندر حال جانش برآمد امام را از ان تنبيهى بود دانست كى وى را مىفرمود كه بسيج راه مرك كن چنين كى من كردم و شيخ من رض مريدان را بران داشتى كى جز اندر حال غلبه مخسپيد و چون بيدار شديد نيز مخسپيد كى خواب ثانى بر مريد حقّ حرام بود و بيكارى و اندرين معنى سخن بسيار آيد و اللّه اعلم
آداب سكوتآداب كلام باب آدابهم فى الكلام و السكوت
قوله تعالى
وَ مَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِمَّنْ دَعا إِلَى اللَّهِ
و نيز قول معروف و نيز كفت قولوا آمنّا بدانك كفتار از حقّ به بنده فرمانست چون اقرار بيكانكى وى و ثناهاء وى و خلق را به دركاه وى خواندن و نطق نعمتى بزركست از حقّ تعالى به بنده و آدمى بدان مميّزست از ديكر حيوانات قوله تعالى
وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَنِي آدَمَ
يك قول مفسّران اندرين نطقست پس هرچند كه كفتار از حقّ به بنده نعمتى ظاهرست آفت آن نيز بزركست لقوله عم
اخوف ما اخاف على امّتى اللسان
و در جمله كفتار