و كروهى كفتهاند كه اكر يك كس باشد هم روا باشد كه وى را انصاف نه در حال وحدت مىبايد داد كه اندر حال صحبت مىبايد داد چون تنها باشد حكم صحبت * يكساعته از وى برخيزد و بدان ماخوذ نباشد و مهمّترين اصلى اندرين مذهب آنست كى دعوت درويشى را ردّ نكند و دعوت * دنيادارى نرود و طعام ايشان را اجابت نكند و ازيشان چيزى * اندر نخواهد كه اندر آن وهنى باشد مر طريقت را از آنچ اهل دنيا محرم نيند مر درويشان را و در جمله مرد به كثرت متاع دنيادار نباشد و به قلّت آن درويش نه كه هر كه بر * تفضيل فقر بر غنا مقرّ بود وى دنيادار نباشد اكرچه ملكى باشد و هر كه منكر بود دنيادار بود اكرچه مضطرّى بود و چون به دعوت حاضر شد به چيزى خوردن و ناخوردن تكلّف نكند بر حكم وقت برود و چون صاحب دعوت محرم باشد روا بود كه متاهّلى زلّهء بركيرد و اكر نامحرم بود به خانهء وى رفتن روا نبود امّا به همه وقت زلّه ناكردن اولاتر باشد كى سهل بن عبد اللّه رض كويد الزلّة ذلّة زلّة ذلّت بود و اللّه اعلم بالصواب *
باب آدابهم فى المشى
قوله تعالى
وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً وَ إِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً
بايد كه طالب حقّ پيوسته * بر روش خود مىرود و بداند كه هر * قدمى كى مىنهد بر چه مىنهد آن بر ويست يا از ان ويست اكر بر ويست استغفار كند و اكر از ان ويست در ان جدّ كند تا زيادت شود و از داود طائى رض مىآيد كه روزى دارو