شود * به اميد آنك بيابد و سديكر شرم خداوند شاهد شود و از مخالفت پشيمان كردد پس يكى ازين سه تايب بود و يكى منيب و يكى اوّاب و توبه را سه مقامست يكى توبه و ديكر انابت و سديكر اوبت توبه خوف عقاب را انابت طلب ثواب را اوبت رعايت فرمان را از آنچ توبه مقام عامّهء مؤمنانست و آن از كبيره بود لقوله تعالى
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً
و انابت مقام اولياست و مقرّبان لقوله تعالى
مَنْ خَشِيَ الرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ وَ جاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ
و او به مقام انبياست و مرسلان لقوله تعالى
نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ *
پس توبه رجوع از كبائر بود به طاعت و انابت رجوع از صغاير به محبّت و او به رجوع از خود به خداوند تعالى فرق ميان آنك از فواحش باوامر رجوع كند و از ان آنك از لمم و انديشه به محبّت رجوع كند و ميان آنك از خودى خود بحقّ رجوع كند ظاهرست و اصل توبه از زواجر حقّ تعالى باشد و بيدارى دل از خواب غفلت و ديدن عيب حالى و چون بنده تفكّر كند اندر سوء احوال و قبح افعال خود و از ان خلاص جويد حقّ تعالى اسباب توبه بر وى سهل كرداند و وى را از شومى معصيت وى برهاند و به حلاوت طاعت برساند و روا باشد كه به نزديك اهل سنّت و جماعت و جملهء مشايخ معرفت كى كسى از يك كناه توبه كند و كناهان ديكر مىكند خداوند تعالى بدانچ وى از ان يك كناه باز بودست وى را ثواب دهد و باشد كى ببركات آن از كناهان ديكرش بازآرد چنانك شخصى مىخواه و زانى باشد از زنا توبه كند و بر مى خوردن مصرّ مىباشد توبهء وى از ان يك كناه درست