طالب نداند كه كرا تصديق مىبايد كرد و كرا تكذيب آنكاه حكم نبوّت به كلّيّت باطل شود و روا باشد كه بر دست مدّعى ولايت چيزى از جنس كرامت پديدار آيد كه وى * اندر دين درست باشد اكرچه معاملاتش خوب نباشد از انك بدان صدق رسول اثبات مىكند و فضل حقّ مى ظاهر كند نه نسبت آن فعل بحول و قوّت خود مىكند و آنك اندر اصل ايمان راستكوى بود بىبرهان اندر همه احوال به اعتقاد ولى باشد اكرچه اعمال موافق اعتقاد نباشد دعوى ولايت از وى ترك معاملات منافات نكند چنانك دعوى ايمان و به حقيقت كرامت و ولايت از مواهب حقّست نه از مكاسب بنده پس كسب مر حقيقت هدايت را علّت نكردد و پيش ازين كفتهايم كى اوليا معصوم نباشند كه عصمت * مر ايشان را شرط نبوده است امّا محفوظ باشند از آفتى كى وجود آن نفى ولايت اقتضا كند و نفى ولايت * نعوذ باللّه اندر ردّت * بسته است نه اندر معصيت و اين مذهب محمّد بن على است و از جنيد و ابو الحسن نورى و حارث محاسبى و جز ايشان از اهل حقايق رح امّا اهل معاملت چون سهل بن عبد اللّه و ابو سليمان دارانى و ابو حمدون قصّار و جز ايشان را رح مذاهب آنست كه شرط ولايت بر مداومت طاعت است چون كبيره بر دل كذر كند وى از ولايت معزول شود و
كشف المحجوب ( فارسى ) — صفحة 284
مساهمون: علي الجلابي الهجويري الغزنوي
ص٢٨٤