فرمايد تا مشاهدت يابد و اين مشاهدت يابد تا مجاهدت كند و حقيقت اين آن بود كى مشاهدت اندر مجاهدت بجاى توفيق است اندر طاعت و عطا از حقّست عزّ و جلّ پس چون حصول طاعت بىتوفيق محال بود * حصول توفيق نيز بىطاعت محال بود و چون بىمشاهدت مجاهدت موجود نباشد بىمجاهدت مشاهدت محال بود پس لمعهء از جمال خداوندى مىبايد تا بنده را به مجاهدت دلالت كند و چون علّت وجود مشاهدت آن باشد هدايت سابق بود بر مجاهدت امّا آنچ آن قوم يعنى سهل و اصحاب وى حجّت كنند كه هر كه مجاهدت * را منكر بود اثبات ورود جملهء انبيا و كتب و شرايع را منكر بود كه مدار تكليف * بر مجاهدتست آن بهتر از ان * مىبايد كه مدار تكليف بر هدايت حقّ است مجاهدت اثبات حجّت راست نه حقيقت وصلت را قوله تعالى
وَ لَوْ أَنَّنا نَزَّلْنا إِلَيْهِمُ الْمَلائِكَةَ وَ كَلَّمَهُمُ الْمَوْتى وَ حَشَرْنا عَلَيْهِمْ كُلَّ شَيْءٍ قُبُلًا ما كانُوا لِيُؤْمِنُوا إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ
اكر ما فرشتكان را بديشان فرستيم و مردكان را با ايشان به سخن آريم و برانكيزيم بر ايشان همه چيزها را ايشان ايمان نيارند تا ما نخواهيم از آنچ علّت ايمان مشيّت ماست نه رؤيت دلايل و مجاهدت ايشان و نيز كفت تعالى و تقدّس
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا سَواءٌ عَلَيْهِمْ أَ أَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لا يُؤْمِنُونَ
آنان كى كافرانند متساويست به نزديك ايشان اظهار حجّت و * انذار از اهوال قيامت و به ترك آن ايشان ايمان نيارند كه ما مر ايشان را از اهل آن نكردانيدهايم و دلهاى ايشان به حكم شقاوت محتومست پس ورود انبيا و نزول كتب و ثبوت شرايع اسباب وصولند نه علّت آن از آنچ ابو بكر اندر حكم تكليف چون ابو جهل