القسم قشيرى رض كويد كه اكر وى يكى از ارباب معانى و حقيقت بود بهجران ايشان مهجور نكردد و اكر مردود حقّ * و مقبول خلق بود بقبول خلق مقبول نكردد به حكم تسليم وى را به دو بازكذاريم و بر قدر نشانى كه در وى يافتيم از حقّ وى را بزرك داريم امّا ازين جمله مشايخ رض بجز اندكى منكر نيند مر كمال فضل و صفاء حال و كثرت اجتهاد و رياضت وى را و اثبات ناكردن ذكر وى بىامانتى بودى اندرين كتاب كى بعضى از مردمان ظاهر و را تكفير كنند و به دو منكر باشند و احوال و را بعذر و حيلت و سحر منسوب كردانند و پندارند كى حسين منصور حلّاج حسن بن منصور حلّاج است آن ملحد بغدادى كى استاد محمّد زكريا بودست و رفيق ابو سعد قرمطى اين حسين كى ما را در امر وى خلافست فارسى بودست از بيضاورد و هجر مشايخ وى را نه بمعنى طعن اندر دين و مذهبست كى اندر حال روزكار است * و وى ابتدا مريد سهل بن عبد اللّه بود و بىدستورى برفت از نزديك وى و بعمرو بن عثمان پيوست و از نزد وى بىدستورى برفت و تعلّق بجنيد كرد وى را قبول نكرد بدين سبب جمله مهجور كردند وى را پس مهجور معاملت نه مهجور اصل نديدى كى شبلى كفت انا و الحلّاج شىء واحد فخلّصنى جنونى و اهلكه عقله و اكر وى بدين مطعون بودى شبلى نكفتى كه من و حلّاج يك چيزيم و محمّد بن خفيف كفت هو عالم ربّانى او عالم ربّانيست و مانند اين پس ناخشنودى و عقوق * پيران طريقت و مشايخ رض هجران و وحشت بار آورد و وى را تصانيف از هر ست و رموز و
كشف المحجوب ( فارسى ) — صفحة 190
مساهمون: علي الجلابي الهجويري الغزنوي
ص١٩٠