ص 1409 ، س 20 : وَ الَّذِينَ آمَنُوا . . .
آنان كه ايمان آورند خدا را دوستتر باشند .
ص 1411 ، س 21 : رضيت بالقتل . . .
من به كشتن خشنودم ، هرگاه كشتن او را خشنود كند !
ص 1412 ، س 14 :
وَ النَّجْمِ إِذا . . .
به ستاره سوگند آنگاه كه فروافتد ، به پروين سوگند چون فروافتد .
ص 1412 ، س 29 : و البادى بالود . . .
آغازگر دوستى ، پاداش ندارد .
ص 1413 ، س 16 : ففى طلب . . .
درخواستن ديگرى نابودى تو است ، و در طلب تو كل وجود است .
ص 1413 ، س 17 : لانك اهل . . .
زيرا كه تو شايستهء آنى .
ص 1415 ، س 1 :
وَ لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ . . .
به زيبايى كه به همسران ايشان داديم ، چشمچرانى مكن .
ص 1415 ، س 2 :
ما زاغَ الْبَصَرُ . . .
چشم او نه خطا كرد و نه سركشى ، چه اگر خطا كرده بود به ما نمىنگريست .
ص 1415 ، س 18 : به حمد الله تعالى . . .
سپاس خداى را ، نه سپاس ترا !
ص 1415 ، س 21 : من كان يعبد . . .
آن كس كه محمد را مىپرستيد ، همانا كه محمد مرد ، و آنان كه خداى را مىپرستند ، خداى زنده است و نمىميرد .
ص 1415 ، س 24 : اما اليك . . .
به تو نيازى ندارم .
ص 1415 ، س 29 :
وَ ابْيَضَّتْ عَيْناهُ . . .
چشمانش از اندوه سفيد گشت و بيچاره شد .