ص 1406 ، س 25 : أحيني مسكينا . . .
مرا مسكين زنده بدار و مسكين بميران ، و با مسكينان محشور بدار !
ص 1407 ، س 3 : الهى اين اطلبك . . .
خدايا ، ترا در كجا يابم ؟ گفت : نزد دلگشتگان !
ص 1407 ، س 5 : مسكين جالس . . .
مسكين ، همنشين مسكينان !
ص 1407 ، س 20 ، و الله انى . . .
به خدا سوگند كه من از سعد غيورترم ، و خدا از ما غيرتمندتر است ؛ و از غيرتمندى او است كه فحشا را تحريم كرده است .
ص 1407 ، س 23 : يا ابراهيم انى . . .
اى ابراهيم ، من ترا به دوستى برگزيدم . بنگر مباد كه بر دل تو سركشى كنم و كسى جز خود را در آن ببينم ، كه از تو خواهم بريد .
ص 1407 ، س 25 : و هو معى . . .
او با من است ، و من ترا بركشيدهام براى خود .
ص 1408 ، س 12 :
آنَسَ مِنْ جانِبِ . . .
از سوى طور آتشى ديد .
ص 1408 ، س 13 :
فَاخْلَعْ . . .
كفشت را برآر .
ص 1408 ، س 14 : النعل عبارة . . .
كفش عبارت از دوستى خانواده و فرزند است ، يعنى دوستى خانواده و فرزند را از دل بكن .
ص 1408 ، س 16 :
أَلْقِها .
بيرون انداز .
ص 1408 ، س 22 : فلا يصلح . . .
به كار ديگرى نمىخورد .
ص 1409 ، س 12 : و المحبة اذا . . .
اگر محبت حاصل شود ، براى محب صفتى و حالتى نماند .