را به خودتان وانگذارم !
ص 1333 ، س 22 : اذكر غائبا . . .
غايب را ياد كن تا او را بيابى .
ص 1333 ، س 22 : اذكر الغائب . . .
دور را ياد كن ! تا نزديك شود .
ص 1335 ، س 19 : من احب . . .
هركس هرچه را دوست دارد بسيار ياد او باشد .
ص 1335 ، س 21 :
وَ الذَّاكِرِينَ اللَّهَ . . .
كسانى كه خدا را بسيار به ياد آورند ، مرد و زن .
ص 1335 ، س 22 : يا أَيُّهَا الَّذِينَ . . .
اى مؤمنان ، خدا را بسيار به ياد آوريد .
ص 1337 ، س 22 : ذكر الغائب . . .
ياد غايبان كردن غيبت باشد ، و ياد حاضران بىادبى است .
ص 1338 ، س 3 : يدل على صحة قوله . . .
دليل صحت آن ، گفتهء خدا است كه : گفتند : ما گواهى دهيم كه رسول خدايى . باز خدا گفت : خدا گواه است كه منافقان دروغ گويند .
خدا ايشان را تكذيب نمود با آنكه سخن ايشان درست بود . زيرا گواهى ايشان از مشاهدت نبود جز جنيد گفته است : دل براى مشاهدت و زبان براى تعبير است . پس هركس بىمشاهدت دل ، تعبيرى آورد ، شاهد زور بود .
ص 1338 ، س 16 : ما شهدنا . . .
ما بجز آنچه دانستيم گواهى نداديم ولى ما غيب نمىدانيم .
ص 1338 ، س 19 :
فَأَكَلَهُ الذِّئْبُ .
گرگ او را خورد .
ص 1339 ، س 14 : لا توله . . .
مادرى سرگردان فرزند مباد .
ص 1339 ، س 26 : حاشا لقلبى ان . . .
دور باد از دلم كه به ياد خودم باشد .