بود كه هيچكس به آن مقام نرسد ، لكن تمناى خير محدود باشد . و در آن نيز فصلى است دانستنى كه آن ساكن كه به مقام برتر است او را از پند دادن مغلوب چاره نيست . چنان كه ابو بكر صديق عمر را پند مىداد ، لكن خروج كردن روى نيست . از بهر آنكه او به مقام برتر است ، عذر او داند ، لاجرم خروج نكند . باز كسى كه از اين مغلوب به مقام فروتر است زود خروج كند معذور است . از بهر آنكه از معدن دور است .
شرح التعرف لمذهب التصوف ( فارسى ) — صفحة 1486
مساهمون: محمد روشن
ص١٤٨٦