فَلا وَ رَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيما شَجَرَ بَيْنَهُمْ .
و جايى ديگر گفت :
وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ تَعالَوْا إِلى ما أَنْزَلَ اللَّهُ وَ إِلَى الرَّسُولِ رَأَيْتَ الْمُنافِقِينَ يَصُدُّونَ عَنْكَ صُدُوداً .
و جايى ديگر گفت :
قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ .
و جايى ديگر گفت :
مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ وَ مَنْ تَوَلَّى فَما أَرْسَلْناكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً .
و جايى ديگر گفت :
وَ لَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَ إِلى أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ .
پس چنان كه مر ايشان را اقتدا كردن به پيغامبر عليه السلام واجب بود از بهر فضل علم پيغامبر صلى الله عليه و سلم بر ايشان ، بر ما اقتدا كردن به ايشان واجب است از بهر فضل ايشان بر شما .
قوله : « و سكتوا عن القول فيما كان بينهم من التشاجر » . و زبان نگاه داشتند از سخن گفتن ميان ايشان . [ 153 الف ] بدان خلافها كه اندر ميان ايشان افتاد . و اين اشارتى است به حديث على و معاويه رضى الله عنهما هرچند ميانشان خلاف رفت ما زبان از ايشان نگاه داريم . تا بعضى از بزرگان گفتهاند : تلك دماء قد طهر الله تعالى منها سيوفا فيحفظ منها السنتنا . و جمله ببايد دانستن كه تا على رضى الله عنه زنده بود امام حق بود و غير وى امام حق نبود . و اگر ما آن وقت بودمانى متابع وى بودمانى ، و اما معاويه امام حق نبود و لكن امام باغى بود و احكام وى همچنان نافذ بود . و چون على بن ابى طالب نزديك ما بر حق باشد هرچه وى گويد ما همان گوييم و به وى اقتدا كنيم . چون ورا پرسيدند از معاويه و ياران وى گفت : اخواننا بغوا علينا . چون على مر ايشان را برادر خويش خواند درست شد كه مؤمنان و موحدان بودند . از آن معنى كه على رضى الله عنه كافر را و ضال را برادر خويش نخواندى . پس ايشان را همين گوييم . و اگر كسى بر ما حجت گيرد كه چون على بر ايشان لعنت كرد ما نيز كنيم ، جواب آن است كه على از معاويه بهتر بود ، اگر به كمتر از خويشى طعن كرد ورا رسيد ؛ [ باز ما ] پارهاى كمتر از معاويهايم از بهر آنكه ورا فضل صحبت بود و ما را نيست ؛ و كمتر را اندر بهتر طعن كردن نرسد .