قولهم فى القرآن
« اجمعوا ان القرآن كلام الله على الحقيقة » . [ 93 الف ] اجماع است اين طايفه را كه قرآن كلام خداى است به حقيقت ، و اين مسألهاى است مختلف ميان ما و ميان معتزله لعنهم الله . به نزديك ما قرآن كلام خداى است ازلى قديم ، و صفت او است ، هرگز نبود كه نامتكلم بود .
و اضافت قرآن به خداى تعالى اضافت صفت است چون حيات و علم و ارادت و قدرت ، چنان كه هرگز نبود كه نه عالم بود يا نه حى يا نه قادر يا نه مريد . همچنين هرگز نبود كه نه متكلم بود . و كلام صفت ذات است . از بهر آنكه ما فرق كرديم ميان صفت ذات و صفت فعل .
كه صفات ذات آن بود كه چون بردارى ضد او لازم آيد . چنان كه علم را جهل و حيات را موت . كلام نيز همچنين است ، چون بردارى ضد او لازم آيد . و ضد كلام يا خرس بود يا سكوت يا آفت . و چون اتفاق است ميان خلق كه بر خداى تعالى از اين هر سه هيچ روا نباشد ، درست شد كه هميشه متكلم بود و هميشه متكلم باشد .
و باز نزديك معتزله كلام صفت فعل است ، و خداى را متكلم بدان معنى گويند كه خالق كلام است يا فاعل كلام ، و اين سخنى ركيك