ازو پذيرند اندر دو محلّ و آن چهار مرتبت آنست كه نفس كلّ و ناطق و اساس و قائم قيامت عليه السّلام [ راست ] و آن دو محلّ يكى محلّ تركيب و تأليف است كه مر ثانى را و ناطق راست و ديگر محلّ تأويل و تأييد است كه مر اساس راست و قائم راست عليه السّلام ، و اندر تأويل نماز بامداد شكر است از بنده مر خداى تعالى را بدانچه مر اوّل را ابداع كرد و ميانجى گردانيد ميان خويش و ميان خلق و از نور او مر خلق را بهره داد تا مردم بدان از ستوران جدا شدند و بدان نور بشناختند « 1 » مر توحيد را و اگر آن نور نبودى هيچكس بشناخت بارى سبحانه نرسيدى و از ستور فرق نشدى ، و چون بارى سبحانه و تعالى ما را از نور خويش بميانجى عقل بهرهمند گردانيد واجب شود بر ما اندرين وقت كه دليل است بر آن خلق بزرگوار كه او قبلهء نماز بامداد است مرو را شكر كردن سبحانه و تعالى .
نماز شام دليل است بر ثانى و وقت نماز او آنست كه آفتاب از مشرق برآمده است و به مغرب فرو شود همىنمود ناطق كه نور توحيد از اوّل بدرخشيد و اندر ثانى فرو شد از بهر آنكه مشرق نور خداى اوّلست و مغرب نور خداى ثانى است و نور آفتاب بر توحيد خداى دليل است ، و نماز بامداد دليل است بر اوّل و نماز شام دليل است بر ثانى ، و نماز بامداد دو ركعت فريضه است دليل است بر كليمهء كن و عقل ، و نماز شام سه ركعت فريضه است دليل است بر ثانى و عقل و وحدت بارى ، و اين دو نماز كه پنج ركعت است دليل است بر آنكه پنج حدّ جسمانى را از ايشان تأييد است چون ناطق و اساس و امام و حجّت و قائم قيامت عليه السّلام ، و اين دو نماز در كنارهء
هامش
( 1 ) نخ : بشناختن .