صادق عليه السّلام كه گفت وقت صلاة العصر من يوم الجمعة وقت صلاة الظّهر گفت [ وقت ] نماز ديگر روز آدينه بوقت نماز پيشين است يعنى مرتبهء اساس بهنگام پديد آمدن قائم ظاهر شود .
فصل [ اندر فرمايش رسول مر بلال را ]
خبر است از رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم كه گفت مر بلال مؤذن را : اجعل بين اذانك و إقامتك نفسا ليفرغ المتوضّئ من وضوئه و الآكل من اكله و ذو الحاجة من حاجته گفت ميان بانگ نماز و قامت نفسى تحمّل كن تا پرداخته شود آبدستكننده از آبدست و خورنده از خوردن و حاجتمند از حاجت خويش ، معنيش آنست كه داعى را شتاب نبايد كردن بر مستجيب تا او اندر احرام آماده شود و بيايد و از آب علم بچشد و نفس خويش را پاك كند بعلم .
فصل « 1 » اندر تعصّب شيعت كه نماز كوتاه نشايد كردن مسافر را مگر كه اندر راه حجّ باشد يا اندر راه جهاد
و حجّكننده دليل است بر جوينده مر امام را و مجاهده دليل است بر داعى كه او جهد كند اندر دعوت و جنگكننده باشد بر اهل ظاهر و به نفس بخواند مر خلق را سوى خدا و رسول و وصىّ
هامش
( 1 ) درج اين فصل راجع باذان و اقامه ما بين فصول صلاة بىمناسبت به نظر مىآيد شايد در ترتيب فصول در اصل نسخه تقديم و تأخيرى و اخلال نظمى به عمل آمده بوده است .