كه قدحى است مر آن آب را كه علم حق است ازو پرسد عاجز شود و آوازش « 1 » پست شود از بهر آنكه امام زمان نام خدايست و مستجيب آن قدحى است كه نام خداى بر آن آب كه اندروست ياد كرده آيد و دشمن خاندان امام كه دوزخ است باطل است چون آب به دو رسد همه قوّت او ضعيف گردد اين است بيان صافى اندر بسم اللّه الرّحمن الرّحيم كه ياد كرده شد ايزد تعالى در دوزخ جهل را بنام بزرگ خويش بسته كناد بر مؤمنان و ما را توفيق دهاد .
گفتار پانزدهم اندر آبدست و تأويل آن و آدابهاى آن
گوئيم بتوفيق خداى تعالى كه آبدست در نماز است همچنانكه ايمان در اسلام است و ظاهر آبدست شستن است و مسح كردن به آب چون يافته شود و تيمّم است به خاك وقتى كه آب نباشد ، و باطن آبدست بجمله عهد خداوند زمانست و بيزارى از دشمنان اولياى خداى ، و نماز دليل است بر پيوستن باولياى خداى ، و آبدست روا نيست مگر به آب پاك و آب پاك دليل علم بيانست و پليدى تن را به آب پاك بشويند و پليدى جان را بعلم بيان بشويند ، و همچنانكه نماز ظاهر بىطهارت روا نيست « 2 » شنودن علم حقيقت كه آن باطن نماز است بىعهد روا نيست ، و پليدى تن از بول باشد و خون و ريم و باد كز دبر بيرون آيد و پليدى جان [ از ] جهل باشد و معصيت و شرك و تشبيه و تعطيل و تولّا كردن بر دشمنان اولياى خداى و تبرا كردن از دوستان اولياى خداى
هامش
( 1 ) نخ : آواز شر .
( 2 ) نخ افزوده : و .