ابرار است ، فتح باب سماوات و قدرت عروج بر مدارج علوى به جهت او حاصل خواهد شد ؛ هرگاه از اشرار است ، هبوط به دركات هاويه و حضور همزات الشياطين و واردن شدن به حقايق صور نفسانيه و معذّب شدن به عذاب سعير و جحيم از براى او مهيّا و موجود است .
و در آيهء ديگر مىفرمايد :
وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ فَإِذا هُمْ مِنَ الْأَجْداثِ إِلى رَبِّهِمْ يَنْسِلُونَ
يعنى دميده مىشود در صور كه از بزرگى و رفعت در بدن نمىگنجد .
پس به يكمرتبه از قبور قالب سجّينى به سوى پروردگار خود رجوع نموده ، گويا از مادر زاييده شدهاند ، مثل طفلى كه به مادر روى نمايد .
قالُوا يا وَيْلَنا مَنْ بَعَثَنا مِنْ مَرْقَدِنا هذا ما وَعَدَ الرَّحْمنُ وَ صَدَقَ الْمُرْسَلُونَ
در آنوقت گفتند : واى بر ما ! كيست كه ما را برانگيخت از خوابگاه و آسايشگاه بدن ما ؟ اين همان است كه خداى تعالى وعده كرده بود و راستگو بودند پيغمبران .
إِنْ كانَتْ إِلَّا صَيْحَةً واحِدَةً فَإِذا هُمْ جَمِيعٌ لَدَيْنا مُحْضَرُونَ
اگر اين نفخ صور و صيحه كه زده شد نبود مگر صيحهء واحده ، بلكه عام بود و مجموع خلق در شنيدن آن اشتراك داشتند و ملاحظه بعضا دون بعض نبود ، پس در آنوقت ، جميع خلق ، قوالب را تهى نموده ، در پيش ما حاضر بودند . اينكه به مرور حاضر مىشوند ، دليل اين فقره است كه هر شخص نفخ صور مخصوص و صيحهء خاصّ دارد كه دخل به سايرين نخواهد داشت ؛ و آيهء مباركهء
وَ كُلُّهُمْ آتِيهِ يَوْمَ الْقِيامَةِ فَرْداً
اشاره به همين است .
بدانكه آدم بر دو نوع است : قسمى از آنها ناس است و ما بقى نسناس .